Winkelwagen
0 artikelen
Geen producten gevonden...
Verlanglijst
artikelen
U moet ingelogd zijn om deze functie te gebruiken....
Meld je nu aan en spaar voor gratis cadeautjes in de DforDance CLUB!
Ontvang de laatste updates, nieuws en aanbiedingen via email
Abonneer
Inloggen
Als u een account bij ons heeft, meld u dan aan.
Registreren
Door een account aan te maken in deze winkel kunt u het betalingsproces sneller doorlopen, meerdere adressen opslaan, bestellingen bekijken en volgen en meer.
28 Aug 2015

Blog Lonneke: Nu zit ik er aan vast...

Nu zit ik er aan vast...

Oh jee, ik met mijn grote mond. Beetje stoer lopen roepen dat ik volgend jaar mee doe aan een paaldanswedstrijd. En dat nog op een blog zetten ook. Met als gevolg dat duizenden mensen dat lezen en dus weten. Ik krijg bij voorbaat al een zenuwinzinking. Waarom doe ik dit? Waarom moet ik zo nodig aan een wedstrijd meedoen? Een laatste oprisping voor de overgang? Bewijzen dat ik nog niet afgeschreven ben? Waarom haal ik mezelf deze toestanden op de hals?


Toen mijn jongste dochter (10 jaar) wilde stoppen met wedstrijd-turnen omdat ze de wedstrijden echt verschrikkelijk vond, zei ik –heel wijs- tegen haar: “Je kunt niet telkens met iets stoppen, omdat je het eng vindt. Je zult ook ooit examen moeten doen en moeten afrijden.” Tevergeefs, de angst won het van het turnplezier en ze stopte. Het kind lijkt op haar moeder (dat afrijden mocht ik ook 5 x overdoen, maar dat is weer een ander verhaal). Maar goed, ik heb het nu toegezegd aan DforDance dus nu zit ik er aan vast.


Het is tijd om me over mijn angst heen te zetten. Ik word volgende maand verdorie 42! En ik hoef natuurlijk niet te winnen, houd ik mezelf voor. Zo lang ik niet de eerste ben die van de zenuwen het hele podium onderkotst, is dat al een hele prestatie, lijkt me zo. Als ik een leuke act neerzet en ik sta niet compleet voor schut, ben ik tevreden. Maar die act! Hoe begin ik daar mee? En wanneer? Moet ik nu al gaan werken aan een act, bijna een jaar van te voren? Dat gaat misschien een beetje ver… Eerst maar eens een half jaar flink op trucs en kracht trainen dan? Of toch nu al een routine gaan oefenen? Vragen, vragen, twijfels en nog meer twijfels.

 

En dan nog de richting. Ga ik voor stoer, dramatisch, snel, langzaam, veel techniek of veel show? Ik heb ‘vroeger’ (als in een paar jaar geleden) veel burlesque gedanst en workshops gegeven. Een burlesque-act zou dus een voor de hand liggende keuze zijn. Maar hoe serieus word je genomen als je daar als overjarige sexbom over het podium tijgert? Is het niet eens tijd om dat te laten varen en voor iets serieus te gaan? Aan de andere kant gaat burlesque juist over het ‘vieren van je vrouwelijkheid’, ongeacht leeftijd, maat of formaat, dus ik hóef me daar niets van aan te trekken. Het voordeel is ook dat ik dan voort kan borduren op een bestaand dansje wat ik al eens op een evenement heb gedaan…

 

Maar burlesque is te voor de hand liggend, ik wil wat anders! Als ik het doe, doe ik het goed en ga ik volledig uit mijn comfort zone. Ik wil show, dans, drama! Keiharde hardrock, Rammstein! Opera of vette Rock ’n Roll! Capes, glitters, props en brede mannen als accessoire! Anyway, zoals je ziet, ben ik nog geen stap verder. Ik weet niet welke richting ik op wil en hoe ik het aan ga pakken. Het enige wat vast staat, is dat ik het ga doen. En dat is al heel wat. Voorlopig blijf ik gewoon hard trainen op kracht, trucs en conditie en dan hoop ik dat ik binnen nu en niet al te lang die ene briljante inval voor mijn act krijg. Tot die tijd: Enjoy life, Dance! 

Wees de eerste om te reageren...
Laat een reactie achter
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »