Winkelwagen
0 artikelen
Geen producten gevonden...
Verlanglijst
artikelen
U moet ingelogd zijn om deze functie te gebruiken....
Meld je nu aan en spaar voor gratis cadeautjes in de DforDance CLUB!
Ontvang de laatste updates, nieuws en aanbiedingen via email
Abonneer
Inloggen
Als u een account bij ons heeft, meld u dan aan.
Registreren
Door een account aan te maken in deze winkel kunt u het betalingsproces sneller doorlopen, meerdere adressen opslaan, bestellingen bekijken en volgen en meer.
08 Jul 2016

Blog Lonneke: En toen was de operatie al

Hanging around with Lonneke #4: En toen was de operatie al

 

Op 2 december kreeg ik de diagnose borstkanker en sinds dat moment slijt ik mijn dagen vooral met wachten. Sinterklaas, mijn verjaardag (42, aargh!), de kerstdagen… alles bracht ik wachtend op een operatieoproep door. Op 30 december was het dan eindelijk zo ver. Tumor en poortwachtersklier verwijderd, ging allemaal prima. Dezelfde avond heb ik mezelf uit het ziekenhuis ontslagen. (“Verpleegster, wil je misschien even iemand zoeken die mijn infuus er uit kan halen? Ik ga namelijk naar huis.” Vervolgens ben ik naar buiten gewandeld en heb ik manlief opgebeld om me te komen halen. Easy does it).

De volgende ochtend belde ik naar het ziekenhuis of ik mocht hardlopen. Vonden ze geen goed idee. Dus zit je maar weer te wachten. Twee weken wachten op de uitslagen en twee weken niet mogen sporten. Eenmaal terug bij de chirurg had ik gerekend op een ‘alles is goed!’, maar dat was helaas niet zo. De tumor was een zogenaamde graad 3, dat is een agressieve, snel groeiende soort. Bovendien was mijn poortwachtersklier ook ‘aangedaan’, zoals dat zo mooi heet.

 

Nou, toen was ik ook wel even ‘aangedaan’. Het geheel was ineens een stuk enger en oncontroleerbaarder. De tumor is dan wel weg, maar wie zegt me wat er nog meer ‘aangedaan’ is? Als die ene klier aangetast was, hoe zit het dan met andere klieren? Dat weten ze in het ziekenhuis ook niet en daarom krijg ik het volledige pretpakket aan behandelingen. Eerst 21 x bestralen (5 dagen per week, dik 4 weken lang), daarna 6 chemokuren en dan nog een hormoonbehandeling. Ja, als ik wat doe, doe ik het goed he?

 

Toch ben ik blij als ik eindelijk kan beginnen met alles. Bestralingen die je huid kapot maken, chemo die je hele lijf van binnenuit afbreekt; laat maar komen! Alles om eventuele rondzwervende kankercellen kapot te maken. Lets kill this little bastards! Volgende week begint hopelijk de bestraling en als alles volgens plan verloopt, zou ik in juli klaar moeten zijn met de chemo’s. Gelukkig wordt tegenwoordig aangeraden om zo veel mogelijk te blijven bewegen tijdens de behandelingen. Sterker nog; sporten zou het herstel tijdens en na de chemo aanzienlijk verbeteren. Misschien naïef, maar ik denk dat ik dat ook kan. Ik ben sterk en fit en niet van plan om me over te geven aan die stomme kanker. Ik ben er heilig van overtuigd dat ik eigenwijzer ben dan een dom hoopje slechte cellen.

 

Afgelopen week heb ik voor het eerst in 8 weken weer in de paal gehangen. Ik was bang dat ik na zo’n tijd al mijn kracht kwijt zou zijn, maar gelukkig had ik mijn handspring (handstand in de paal) nog. En dat niet alleen, ik heb ook 2 lieve vriendinnen die thuis met me willen trainen, dat helpt natuurlijk enorm. PoleArt is nog steeds een streven, maar is uiteraard afhankelijk van hoe ik reageer op de chemo’s. Als ik echt te slap word, ga ik mezelf natuurlijk niet helemaal voor schut zetten (en dik en kaal dat podium op, klinkt ook niet erg aantrekkelijk). Maar mocht het meevallen, dan kan het nog steeds! Dus overal tussendoor: Enjoy Life, Dance!

 

 

Wees de eerste om te reageren...
Laat een reactie achter
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »