Winkelwagen
0 artikelen
Geen producten gevonden...
Verlanglijst
artikelen
U moet ingelogd zijn om deze functie te gebruiken....
Meld je nu aan en spaar voor gratis cadeautjes in de DforDance CLUB!
Ontvang de laatste updates, nieuws en aanbiedingen via email
Abonneer
Inloggen
Als u een account bij ons heeft, meld u dan aan.
Registreren
Door een account aan te maken in deze winkel kunt u het betalingsproces sneller doorlopen, meerdere adressen opslaan, bestellingen bekijken en volgen en meer.
19 Aug 2016

Blog Lonneke: Sommige dingen kan je niet leuker maken

Sommige dingen kan je niet leuker maken

Sommige dingen kun je niet leuker maken. En makkelijker ook niet. Chemotherapie bijvoorbeeld. Inmiddels ben ik met mijn tweede kuur bezig en echt grappig is het gewoon niet. Nou, heel eerlijk, de eerste kuur viel best mee. Dinsdag de kuur, donderdag de slechtste dag en daarna ging het eigenlijk best prima. Op zaterdag liep ik alweer 5 kilometer hard. De week erna hing ik weer in de paal en dat ging ook aardig. Tot zover geen klagen. 

 

Maar ja, toen besloot half Nederland de griep te krijgen, inclusief mijn huisgenoten, en met een totaal afgebroken weerstand, pik je dat automatisch op. Gevolg, hoge koorts en heel braaf een telefoontje naar oncologie. Je moet namelijk bellen zodra je boven de 38,5 graad komt dus dat deed ik, terwijl ik me eigenlijk helemaal niet heel beroerd voelde. Of ik me toch even wilde melden op de spoedeisende hulp. Afijn, 5 uur wachten later, had ik een longontsteking, zat ik aan het infuus en moest ik opgenomen worden. Om pas, met veel onderhandelen en nog 7 dagen antibiotica, 2 dagen later weer vrijgelaten te worden. Zit je niet op  te wachten.

 

Direct daarachter aan volgde chemokuur 2. Om te voorkomen dat mijn weerstand weer 0 zou worden, kreeg ik daarna een injectie om de aanmaak van witte bloedlichaampjes een boost te geven. Nou, dat heb ik geweten. Van die injectie werd ik zo beroerd dat ik me 2 dagen huilend van bed, naar bank, naar bureau en weer terug heb gesleept.

 

Mijn normaal optimistische aard was even ver te zoeken. Sterker nog; ik kon er maar niet NIET aan denken dat de kanker weer terug zou komen en dat het allemaal voor niks zou zijn. En nou zou ik op zich best heel tevreden zijn met het leven dat ik heb gehad, waarin ik heb geleefd, lief gehad, gereisd en genoten as much as possible, het idee dat ik er niet bij zou zijn als mijn dochters zouden afstuderen, trouwen, kinderen krijgen, is natuurlijk onverteerbaar. Gelukkig is de kans dat ik hierna gewoon beter ben, godzijdank, vele malen hoger dan dat het fout gaat. Negatieve gedachten probeer ik dus zo veel mogelijk te blokken, maar ook dat doet zo’n chemiepak in je lijf met je. 

 

Hoe dan ook. Ik ben weer back on track en dat is fijn. Heel fijn. Mijn conditie is nu al waardeloos, ook een nadeel van de grote afbraak en nog 4 kuren te gaan, maar ik probeer het bij te houden. Ik ben inmiddels kaal (ook al zo’n gezellige bijwerking), dus laten we zeggen, ik ben wel eens knapper geweest, maar soit! Ik loop en fiets stug door, al is het soms als een 123-jarige. Vrijdag heb ik zelfs weer een paaldate en ook daar heb ik zin in. Want ‘life isn’t about waiting for the storm to pass, it’s about learning to dance in the rain!’

 

PS: vanaf hier een BIG THANK YOU voor mijn lieve vriendinnen die mee gaan naar de chemo, die me elke dag berichtjes sturen en vragen hoe het gaat, die afspraken met me maken die ik net zo makkelijk weer af kan zeggen, die voor me komen koken; jullie maken het zo veel makkelijker!

Wees de eerste om te reageren...
Laat een reactie achter
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »