Winkelwagen
0 artikelen
Geen producten gevonden...
Verlanglijst
artikelen
U moet ingelogd zijn om deze functie te gebruiken....
Meld je nu aan en spaar voor gratis cadeautjes in de DforDance CLUB!
Ontvang de laatste updates, nieuws en aanbiedingen via email
Abonneer
Inloggen
Als u een account bij ons heeft, meld u dan aan.
Registreren
Door een account aan te maken in deze winkel kunt u het betalingsproces sneller doorlopen, meerdere adressen opslaan, bestellingen bekijken en volgen en meer.
23 Sep 2016

Blog Kimberley: De drive om dromen na te jagen

De drive om dromen na te jagen.  

Hi lieve DforDancers,
Alvast excuses voor deze véél te lange blog, maar wat is er veel gebeurd zeg! Afgelopen periode was echt super druk en stressvol mag ik wel zeggen. Alles waar ik het hele jaar voor gewerkt heb, moest er nu uitkomen.

 

Maar allereerst wil ik jullie, de geweldige lezers van mijn blogs, bedanken voor alle steun die ik van jullie krijg. Facebookberichtjes, Instadirects, inspirerende foto's en appjes van bekenden, het is zo leuk om te weten dat iedereen met je meeleeft in spannende tijden. Dank jullie wel dat jullie er altijd zijn, you keep me going!

 

Ik was de vorige keer geëindigd met mijn verhaal over de auditie in Tilburg. Deze had ik niet gehaald, maar er kwamen er nog meer aan. Daarover straks meer, want ondertussen zijn er ook nog andere dingen gebeurd.

 

The best of both worlds

Midden in mijn drukke auditieperiode heeft in het kleine stadje waar ik woon op dansgebied een vrij grote switch plaatsgevonden, wat voor mij een hoop heeft veranderd. Ik ben namelijk ergens anders gaan dansen. Dat kwam doordat mijn dansdocent gewisseld is van werkgever: van de sportschool naar de dansschool. Voor mij was het erg dubbel: ik werk zelf ook bij de sportschool en ik weet dat de overstap van mijn docent erg veel pijn heeft gedaan in het sportschoolteam. Aan de andere kant kan ik de beslissing volledig begrijpen, omdat de dansschool meer ruimte en kansen kan bieden.

 

Ik begreep dat er nu waarschijnlijk een hoop lessen zouden vervallen bij de sportschool. Door deze situatie kwam ik voor een lastige beslissing. Ik wil natuurlijk wel blijven dansen en blijven groeien. Voor mijn niveau zou het goed zijn als ik bij de dansschool zou gaan dansen. Ik kan er meer lessen nemen, waardoor ik sneller kan groeien, en de docenten daar kennen mij en mijn ambities. Maar dat vond ik lastig omdat ik me schuldig voelde tegenover de sportschool. Ik voelde me een verrader als ik ook naar de dansschool zou gaan dansen. In de week nadat ik het nieuws te horen kreeg, voelde ik me echt radeloos. Gelukkig heb ik met de baas van de sportschool gepraat over mijn strubbel, en ze vertelde dat ze het helemaal geen probleem zou vinden als ik bij de dansschool zou gaan dansen. Ik kan immers niets aan deze situatie doen, zei ze. En nu besef ik dat zelf ook wel gelukkig. Ik kan gewoon blijven sporten en lesgeven bij de sportschool, en voor mijn dansniveau bij de dansschool lessen nemen. 

 

Ik dans nu dus bij de dansschool, maar ik geef nog steeds les bij de sportschool en dat blijf ik ook zeker doen! Ik ben blij dat ik voor mezelf heb gekozen, maar wel bij mezelf ben gebleven. Ik ben opgelucht dat ik niet het hoeven kiezen tussen de sport- en dansschool, want ik kom op beide plaatsen graag en ik heb op beide plaatsen lieve mensen die mij inspireren en stimuleren om mijn droom waar te maken. Ik heb eigenlijk het beste van beide werelden :P.

 

Ik kies geen kanten, maar ik bewandel mijn eigen pad. En daar ben ik trots op!


Auditions...

Ik zat dus midden in de auditieperiode! De auditie in Rotterdam was geen succes. Ik vond de lessen wel leuk om te doen, maar ik kreeg wel heel duidelijk het gevoel dat ik mezelf hier niet thuis voelde. Toen ik niet door bleek te zijn, was dat eigenlijk een opluchting. De auditiecommissie dacht er dus hetzelfde over. Ook dat is een goede les, dat je kunt inschatten of je bij een school past of niet. Alsnog tevreden naar huis gegaan dus.

 

En een week later auditie in Arnhem. Laatste kans, daar ging ik voor, de school van mijn dromen. Ik had goed geslapen en was er klaar voor, bring it on! De eerste ronde bestond uit de vakken klassiek, hiphop, improvisatie en een fysieke test. Ik had het enorm naar m'n zin en ik had ook echt het idee dat het goed ging. Toen wachten op de uitslag. Een uur duurt wel 3 dagen als je moet wachten, maar daar was dan eindelijk de uitslag. De mensen die werden opgenoemd moesten mee naar een andere ruimte, daar zat ik ook bij, en het bleek de slecht-nieuwsgroep te zijn. Niet door. Ik kon het niet geloven. Ik had juist het idee dat het zo goed ging vandaag en dat ik echt heb laten zien wat ik kon.

 

We konden, als je dat wilde, blijven wachten voor een klein individueel feedbackgesprek. Dat wilde ik natuurlijk wel dus ik ben gebleven.

 

Het gesprek liep natuurlijk uit op een tranendal, emotioneel wrak als ik ben. Maar er gebeurde wel iets bijzonders. Tussen m'n tranen door praatte ik over waarom ik zo graag deze opleiding wil doen, wat mijn drijfveer is en wat ik wil leren. Mijn solo kwam ter sprake (die ik overigens nog niet had laten zien), en de docent vroeg waar die over ging. Ik vertelde dat het ging over het streven naar doelen die iedere keer net voor je neus voorbijvliegen, maar dat je zelfs dan nooit moet opgeven. Ze zei verder niets maar liep even weg om iets te kopiëren (een doorverwijzing voor de mbo fasttrack auditie, die iedereen kreeg die niet door was). Na 10 minuten kwam ze pas terug, maar ze had niet alleen het kopietjes bij zich. Ze sprak de woorden: 'Ik kan je geen garantie bieden, maar we willen in ieder geval je solo nog zien'. Niets had ooit zo magisch geklonken. Ik was niet door, maar ik mocht Ik toch nog mijn solo laten zien in de tweede ronde! Over extreme emotieschommelingen gesproken.

 

Ik ging me als een malle weer opwarmen en heb m'n solo nog één keer in mijn hoofd doorgenomen.

 

De performance was magisch. Ik denk dat ik nog nooit zo erg heb gevoeld wat ik danste als op dat moment. Na m'n solo keek ik mijn danslabmaatjes die ook door waren aan, en sommigen hadden ook tranen in hun ogen, zo lief.

 

Uiteindelijk ben ik na deze tweede ronde definitief afgevallen. De klap werd enorm verzacht door het feit dat ik in ieder geval mijn eigen werk nog heb kunnen laten zien, dat was enorm fijn. Zuur was het wel, maar ik heb er in ieder geval alles uitgehaald wat er voor nu in zat.

 

Toen ik thuiskwam ben ik 's avonds gewoon naar de lessen gegaan op de dansschool. Beetje afleiding is nooit verkeerd.

 

Ik heb de dagen daarna even niet aan auditie- en studiekeuzestress gedacht, maar ik ben gewoon lekker gaan dansen en andere dingen gaan doen die ik leuk vind. Zaterdag DansLAB waarbij we een aantal open lessen hielden, zodat ouders en andere belangstellenden konden zien waar we aan werken. Ook het hoofd van de opleiding in Arnhem kwam kijken. Na de repetitie kwam ze naar me toe en vroeg of ik nog een keer terugkom om auditie te doen volgend jaar. 'We zien je artistieken, je passie en je honger om te leren. Voor nu is het goed zo, maar je komt wel terug toch?'

 

Deze woorden hebben mijn dag gemaakt. Om te weten dat de commissie iets in mij ziet, is het beste gevoel dat je kunt hebben op zo'n moment. Ook al is mijn doel dit jaar nog niet bereikt, ik weet dat ik nu op de goede weg ben en het zou doodzonde zijn om er nu mee op te houden, toch?

 

Ik ga door!

 

Na die paar dagen afstand en de bemoedigende woorden van het opleidingshoofd, heb ik besloten dat ik auditie ging doen voor een versneld mbo-traject (Fasttrack). Ik mocht, omdat ik hbo auditie had gedaan, hierbij de eerste ronde overslaan, waardoor ik alleen de tweede ronde maar hoefde te doen. De auditie zelf ging best goed. Verbeterpunten zijn er altijd, maar daarom is het natuurlijk ook een opleiding ;).  Uiteindelijk kreeg ik geen goed nieuws, maar ook geen slecht nieuws. De tweede plaats op de wachtlijst. Dat betekent dat ik, wanneer er twee mensen zich afmelden die zijn toegelaten tot de opleiding, mag starten in september. Nog geen ja, maar dus ook geen nee. Heerlijk om niet afgewezen te worden, dat voedt het zelfvertrouwen! Nu is het wachten, maar ondertussen blijf ik natuurlijk niet stilzitten.

 

Performing

Op 16 april was de afsluiting van een geweldige tijd bij het DansLAB. We lieten deze dag 3 stukken zien tijdens het open podium-event bij ArtEZ en het was in één woord geweldig. De dag begon met een gezamenlijke opwarming met alle deelnemers waarbij ik even rustig aan heb gedaan (stel je voor dat ik net nu door m'n enkel ga!), en daarna gingen we ons klaarmaken. Wij mochten de voorstelling openen. Onze eerste choreografie had de naam Lyrical Contemplaytion en bestond uit stukken van onze eigengemaakte solo's die we hebben samengevoegd tot een geheel onder leiding van John Wooter. Supergaaf was het dat ik met een cajon (een soort drum) het stuk mocht inleiden en afsluiten. Helemaal in m'n eentje op dat gigantische toneel was echt geweldig, maar het leukste was het met z'n allen.

 

Het tweede stuk was gemaakt door Djenné en heette Coming Together. Het ging over dat wij als groep naar elkaar toe zijn gegroeid en heel hecht zijn geworden, maar we zijn ook allemaal onze eigen individuen gebleven. Dat maakt ons sterk als een groep, omdat we allemaal onszelf zijn. Djenné heeft het super gedaan bij het maken van haar eerste stuk. Ik ben supertrots op haar en blij dat ik een onderdeel van het stuk heb mogen zijn.

 

Onze laatste choreografie was direct na de pauze. Dit was het stuk van Dalton Jansen, die al maanden met ons aan het repeteren was. Het stuk, 'Wisselstroom', duurde maar liefst 13 minuten en het was het meest intense stuk van ons. De choreografie was erg fysiek en na het optreden waren we allemaal bekaf maar het was het allemaal waard, want wat was het tof om te dansen! Dankjewel Dalton voor al je afmatsessies, wijze lessen en leuke persoonlijkheid. Ik heb heel veel van je geleerd!

 

Na het optreden hebben we even stoom afgeblazen met z'n allen in de studio en daarna druppelden we één voor één weg naar huis. Djenné en ik waren als laatsten over en we hebben nog wat gehangen in de studio met z'n tweetjes. Wat oude combinaties van de lessen gedaan en een hoop domme dingen gedaan. We hebben zelfs een kleuterdansje van de Sound of Music gedaan :P. Ik ga deze zaterdagen ontzettend missen! Lieve DansLABmaatjes, jullie zitten voor goed in mijn hart en we gaan elkaar ongetwijfeld nog vaak zien <3



Auditions again...

Nog één keertje terug naar de audities. Ik dacht dat de Fasttrack mijn laatste voor dit jaar zou zijn, maar toen kwam ik toevallig op de site van de mbo-dansopleiding in Zutphen terecht. Eerst wilde ik geen auditie doen, maar uiteindelijk besloten om het toch te doen. Wat had ik te verliezen? Ik had altijd nog die plek op de wachtlijst bij Fasttrack, maar wie weet kreeg ik hier wel een directe plek op de opleiding. Dus ik me een week voor de auditie aangemeld, en op naar de auditie. En hier werd ik niet gewoon aangenomen, maar ik kreeg zelfs het aanbod om in het tweede jaar te beginnen! Dat betekent dat ik het eerste jaar volledig mag overslaan, hoe tof is dat :)

 

Na al die keren dat ik dit jaar een nee heb gekregen, is het ontzettend fijn om een keertje ja te horen. Dat doet veel aan mijn zelfvertrouwen en aan mijn drive om mijn dromen te blijven najagen. Het gaat uitkomen, hoe dan ook!

 

Conclusie van het hele verhaal: ik ga vanaf september dus sowieso aan een dansopleiding beginnen! Nu nog even de wachtlijst van Fasttrack afwachten voordat ik een beslissing neem maar ik ga dus sowieso aan een versnelde mbo-dansopleiding beginnen. Het hbo wacht wel op mij, daar ben ik van overtuigd!



Often a teacher, always a student

Ondertussen heb ik ook nog mijn eigen lessen die ik geef waar ik heel druk mee ben. Zo hadden mijn leerlingen uit Vorden op Koningsdag een optreden in het centrum van het stadje, en wat deden ze het goed!  Op deze momenten weet ik weer heel erg herinnerd waarom ik dit allemaal doe. Dans is mijn passie en ik wil die passie delen met deze lieve kinderen! Een compilatie van deze dag vind je hier (https://youtu.be/69jRwIbVHpk).

 

En ik blijf mezelf bezighouden: ik ben voor deze leerlingen, en mijn andere leerlingen van andere scholen en vereningen, en voorstelling aan het organiseren. Superspannend, omdat dit voor mij de eerste keer is dat ik zelf zoiets ga organiseren. Ik heb vaak meegedaan aan voorstellingen en geholpen bij de organisatie, maar als je alles zelf moet regelen is dat toch heel anders. Ik heb al een locatie en een datum, dus het begin is er. Gelukkig duurt het nog even voor het zover is, maar ik heb er al wel ontzettend veel zin in!

 

Waar ik ook zin in heb, zijn de eindvoorstellingen van de dansscholen waar ik zelf dans. Op 29 mei hebben we een presentatie van Studio INDans in Doetinchem waar ik altijd ballet volg, en op 19 juni hebben we de grote eindvoorstelling van de dansschool in Borculo. We zijn hard aan het werk om er iets moois van te maken, en dat gaat ook zeker lukken. Daarover meer in mijn volgende blog. Voor nu: dank jullie wel voor het lezen, see you next time!

 

Liefs, Kimberley

Wees de eerste om te reageren...
Laat een reactie achter
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »