Winkelwagen
0 artikelen
Geen producten gevonden...
Verlanglijst
artikelen
U moet ingelogd zijn om deze functie te gebruiken....
Meld je nu aan en spaar voor gratis cadeautjes in de DforDance CLUB!
Ontvang de laatste updates, nieuws en aanbiedingen via email
Abonneer
Inloggen
Als u een account bij ons heeft, meld u dan aan.
Registreren
Door een account aan te maken in deze winkel kunt u het betalingsproces sneller doorlopen, meerdere adressen opslaan, bestellingen bekijken en volgen en meer.
29 Jul 2016

DforDancegirl Anne Mare Bergsma

Dfordancegirl Anne Mare Bergsma

Naam: Anne Mare Bergsma

Studie/beroep: Eindexamen VMBO-kader en 3e jaars jeugddansopleiding Friesland College

Woonplaats: Leeuwarden

Leeftijd: 16 jaar

Is een #dfordancegirl omdat: Anne zich door niets of niemand laat tegenhouden!

Favoriete DforDance item: De hotpants (“Die zitten echt heel erg fijn”) en de witte Dance is my Boyfriend shirtje (“Ik zeg zo vaak; ik heb geen vriendje nodig, ik heb dans.”) 

 

 In 2014 vroegen we op Facebook wat dans voor jullie betekende. We kregen fantastische reacties en van één meisje kregen we een privéberichtje. Haar naam? Anne Mare Bergsma. In haar privéberichtje vertelde ze openhartig over haar - oh zo persoonlijke - reden om te gaan dansen. Die reden was zo persoonlijk dat ze hem liever niet met iedereen deelde. Maar inmiddels is Anne Mare (Anne voor vrienden) zover dat ze haar kwetsbare verhaal durft te delen. Lees hier het verhaal over één van de leukste en grappigste meiden die we in lange tijd hebben gesproken. Raak geïnspireerd door haar enorme drive en ontdek wat dans voor haar betekent.

 

Op jonge leeftijd stotterde Anne Mare (Anne voor vrienden) nogal. En als je stottert is je verhaal doen niet altijd even eenvoudig. Het was voor de jonge Anne dan ook lastig om goed uit haar woorden te komen. Aangezien al haar klasgenootjes op jazzballet zaten, besloot Anne dat ook maar eens te proberen. Al snel bleek dat Anne misschien wel moeite had om zich met woorden uit te drukken, het zichzelf uitdrukken met dans ging veel eenvoudiger. “Het dansen stelde niet echt veel voor. Eigenlijk was het niet meer dan een beetje huppelen op K3. Maar ik kwam er al snel achter dat je veel gevoel in dansen kan leggen. Voor het eerst kon ik eigenlijk best wel mijn verhaal en gevoel kwijt.”

 

Haar vader stimuleerde Anne om te blijven dansen omdat zijn dochter daar zo van opbloeide. “Mijn vader zei mij dat ik niet moest stoppen met dans. Want, zo zei hij; dansen is ook een vorm van praten.” En Anne zette door. Doordat ze zo stotterde was dans haar ultieme vorm van communicatie geworden en werd het als een tweede natuur voor haar. Door het volgen van logopedie-lessen overwon ze uiteindelijk het stotteren. Haar zelfvertrouwen kwam terug. “Het stimuleerde me om nog meer te gaan dansen.” Inmiddels is ze 16 en heeft ze in een paar jaar tijd het voor elkaar gekregen om niet alleen de winnares van de regiofinale van So You Think You Can Dance te worden, maar is ze ook geselecteerd om mee te dansen in een choreografie van Koen en Roemjana dat zij speciaal gemaakt hebben voor Holland Dance. 

 

 “Ik heb eigenlijk altijd al gehouden van dans. Er is een filmpje van mij toen ik een jaartje of 9 was en in de camera aan het vertellen ben dat ik danseres wil worden. Toen was het nog echt een droom. Nu begint het realiteit te worden.” Want Anne werkt er heel hard aan om een professionele danseres te worden. “Het is mijn droom om uitvoerend danseres te worden. Ik zou het liefste de richting van de commerciële TV-shows op willen” Voor Anne is het een spannende periode. Want dit jaar gaat ze audities doen. “Het is niet altijd makkelijk om danseres te willen worden. Het is hard werken en er zijn momenten geweest dat het niet zo lekker ging.” Zeker nu Anne in het ensemble van Holland Dance danst, is haar toch al zo drukke agenda echt overvol geworden. “Ik adem dans, zeg ik wel eens. Ik train 21,5 uur per week en daar schrik ik zelf eigenlijk wel van. Ik ben iedere zaterdag en zondag aan het trainen voor het Holland Dance Festival. Dat is zo gaaf maar wel zwaar.” Eind vorig jaar kreeg Anne te horen dat ze tijdens de audities eruit was gesprongen en onderdeel ging uitmaken van de choreografie van Koen en Roemjana. “De audities kwamen eigenlijk op een slecht moment. Ik zat in een periode dat ik erachter kwam dat het allemaal een beetje te veel aan het worden was. Toen ik een mailtje kreeg dat ik toch was aangenomen heb ik zitten huilen en springen samen met mijn moeder. We hebben toen echt een klein feestje gebouwd in huis!”

 

In 2013 deed Anne ook nog eens mee aan de regio-versie van So You Think You Can Dance. Ze vertelt; “Mijn auditie ging super en de daaropvolgende bootcamp ook. Maar in de halve finale ging alles mis. Ik had een moderne choreo bedacht maar begon echt veels te vroeg. De hele timing was weg en ik lag al in mijn eindpose op de grond toen de muziek nog bezig was. Ik ben huilend van het podium gegaan. Ik wist gewoon dat dit ‘m nooit zou gaan worden. En toen werd mijn auditienummer, nummer 31, omgeroepen en bleek dus dat ik toch door was naar de finale. Het spreekt voor zich dat nummer 31 sindsdien mijn lievelingsgetal is.” Dat Anne ook nog de finale won vindt ze tot op de dag nog steeds onwerkelijk. “Het is mijn grootste overwinning ooit. Het is me helemaal alleen gelukt!” Inmiddels is Anne zelfs gevraagd om mee te doen aan het Friese televisieprogramma ‘18in2018’, waar jongeren vier jaar lang worden gevolgd om hun leven vast te leggen. Bekijk Anne’s filmpje hier! 

 

Anne Mare Bergsma dansend in de finale van So You Think You Can Dance Drachten 2013 die ze tot haar grote verbazing wint!

 

Je zou bijna denken dat, met zo’n waslijst aan succes, Anne barst van het zelfvertrouwen. Maar de nuchtere Friezin is allesbehalve arrogant. Sterker nog, ze twijfelt vaak zat aan zichzelf. “Echt, je wilt niet weten hoe vaak ik twijfel aan mezelf. Als voorbeeld bij de audities van Holland Dance. Ik was één van de jongste en de meeste meiden waren al afgestudeerd en sommigen stonden zelfs onder contract bij RTL. En daar moest ik het tegen opnemen. Tijdens de audities was Koen sommige groepjes en meiden aan het filmen. Maar hij heeft mij niet gefilmd, dus ik ging er van uit dat ze me niet goed genoeg vonden en ik had eigenlijk al de conclusie getrokken dat ik niet was aangenomen.” Dat gevoel nam ze in de weken daarna mee. “Tijdens alle trainingen in de weken daarna ging alles mis. Niets lukte meer en ik was er van overtuigd dat ik niet goed genoeg was. Totdat ik natuurlijk te horen kreeg dat ik juist was aangenomen!”

 

Het werkt voor Anne ook niet mee dat er in de danswereld vaak een moordende concurrentie is. “Dansers zijn vaak jaloers. Het is zo van; je gunt het elkaar maar je gunt het jezelf het meest. En dat merk ik wel. Die competitie onderling is echt zwaar en ik haal mezelf dan heel snel naar beneden. Soms is het lastig om overeind te blijven staan.”  Gelukkig kan de goedlachse Anne rekenen op een geweldig thuisfront en een fantastische beste vriendin Rixp (voor de niet-Friezen onder ons; dit is écht een naam!). “Ik heb echt goede en lieve mensen om me heen. Mijn ouders zijn echt superlief en ik heb echt een geweldige beste vriendin. Ze steunt me in alles en ze is altijd overal bij. Als ik een slechte training heb gehad en haar erover app, is zij degene die de juiste woorden weet te vinden. En bij iedere voorstelling weet ik gewoon dat zij ergens in de zaal zit. Sterker nog, ik hoor altijd het hardst van iedereen juichen!”

 

Er zijn momenten dat zelfs de talentvolle en vastberaden Anne heeft willen stoppen met dans. “Ik weet nog dat ik in de tweede klas van mijn opleiding zat. Ik had het zo druk dat ik zelfs naar een huiswerkinstituut moest om niet achter te raken op school. Het was verschrikkelijk. En ook het dansen lukte niet meer en ik wist gewoon niet waar het aan leg. Ik had soms maar een paar minuten tijd tussen school en repetities door. Ik was altijd gestresst. Op een gegeven moment kwam alles eruit. Ik kon alleen nog maar huilen en zei tegen m’n moeder dat ik wilde stoppen met dans. Mijn moeder ging een afspraak met mij aan. Ik zou het nog twee weken proberen en als ik het dan nog steeds niet meer leuk vond, dan zouden we stoppen. En het rare is, in die twee weken is de liefde voor dans juist sterker geworden en weet ik zeker dat ik niet meer zonder kan.” Anne hoopt dan ook om dit jaar te starten op een opleiding. “Ik hoop dat ik goed genoeg ben. Ik ben meer een gevoelsdanser dan een technische danser. Misschien komt dat ook wel omdat dans vroeger voor mij mijn vorm van praten was. Ik dans daardoor altijd met veel emotie en probeer altijd het gevoel in een choreo op te zoeken. Ik heb wel eens een solo moeten dansen tijdens een voorstelling. Toen ik het podium opliep en de muziek startte kwam alle pijn die in de choreo zat naar boven. Ik vergat echt even alles en ging er helemaal in op. Pas toen het publiek begon te klappen en de lichten aangingen besefte ik me dat ik met tranen in m’n ogen aan het dansen was geweest. Dát is dans voor mij.”

 

Heb jij zelf ook zo’n krachtig verhaal als Anne en wil jij ook anderen inspireren? Of wil je reageren naar aanleiding van dit artikel? Stuur ons dan even een berichtje!

Wees de eerste om te reageren...
Laat een reactie achter
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »