Winkelwagen
0 artikelen
Geen producten gevonden...
Verlanglijst
artikelen
U moet ingelogd zijn om deze functie te gebruiken....
Meld je nu aan en spaar voor gratis cadeautjes in de DforDance CLUB!
Ontvang de laatste updates, nieuws en aanbiedingen via email
Abonneer
Inloggen
Als u een account bij ons heeft, meld u dan aan.
Registreren
Door een account aan te maken in deze winkel kunt u het betalingsproces sneller doorlopen, meerdere adressen opslaan, bestellingen bekijken en volgen en meer.
17 Jan 2017

Blog Lonneke: I'm back on track, up and running, willing and able

Hanging around with Lonneke: I'm back on track


I’m back on track, up and running, willing and able! Nou, dat is misschien een beetje overdreven, maar ik ben weer volop in the game.

Voor de kerstvakantie deed ik voor het eerst weer eens een echte poging tot trainen en dat ging voor geen meter. Ik was stijf, had geen kracht en kwam niet eens fatsoenlijk op de kop. Dat had er alles mee te maken dat ik in oktober ook nog aan mijn pols ben geopereerd, maar dat maakte het niet minder frustrerend. Alle beginnersmoves die ik ooit fluitend op rechts én op links kon, lukten niet meer. En dat terwijl ik dacht dat ik zo goed werkte aan mijn conditie en dat ik zo weer terug zou zijn. Viel dat even tegen. Ik had bijna de hoop opgegeven. Want waarom zou ik op mijn 43e nog helemaal opnieuw gaan beginnen? Ik zou toch niet meer echt goed worden en waar deed ik het eigenlijk voor?

Maar ja, niet trainen en wel hormoonpillen slikken, betekent aankomen en daar had ik ook geen zin in. Bovendien is het, om het terugkeerrisico van de borstkanker zo klein mogelijk te houden, raadzaam om een zo laag mogelijk lichaamsgewicht te hebben (zonder anorexia te kweken, uiteraard). Kortom; ik moest aan de bak. Voor mijn eigen bestwil. Op 3e kerstdag toog ik daarom dapper naar de sportschool. Zo’n echt krachthonk met puffende mannen en zwaar ijzer (“kom op, kom op, nou!”).

Nou was het al gauw 20 jaar geleden dat ik in een dergelijke sportschool was geweest, dus dat was even spannend. Ik bedacht dat het handig was om ‘s morgens heel vroeg te gaan, omdat het dan vast stil zou zijn. Dat was inderdaad zo. Met als gevolg dat ik bij niemand de kunst af kon kijken. En zie dan maar eens uit te vissen hoe al die apparaten werken, zonder het risico te lopen klem te komen onder een gewicht of gekatapulteerd te worden vanaf een loopband. Enfin, met wat onopvallend, quasi-cool, op al die kaartjes en plaatjes loeren en een beetje gezond verstand, kwam ik een heel eind. De apparaten waarvan ik dacht dat ik ze snapte, deed ik keurig, de machines waarvan ik echt niet wist wat de voor- of achterkant was, sloeg ik over. Ik werkte me een braaf rondje door het circuit en sindsdien probeer ik om de dag te gaan. En ik vind het nog leuk ook.

Maar ja, die paal he, die staat er ook niet voor niks. Bovendien heb ik een aantal hele lieve paal-vriendinnen die ik vast veel minder zou zien als ik er mee zou stoppen. Gisteren had ik daarom, voor het eerst in een maand, weer een paaldate met mijn vaste polebuddies. Ik ging er van uit dat er weer niks zou lukken, maar hé, 3 weken sportschool loont! Ik kwam op de kop, kon handstanden, bleef plakken, kreeg er zelfs een aantal intermediate moves uit die ik al maanden niet heb gedaan. Er is nog hoop! Mijn lichaam heeft een geheugen, ik kan nog dingen!

Met hernieuwd enthousiasme ben ik dus weer terug in de paal. Of het ooit nog tot een wedstrijd gaat komen, weet ik niet. Ik ben nog lang niet op mijn oude niveau en kan me op dit moment absoluut niet meten met de ander dames in de 40+ categorie, maar daar houd ik me nu nog niet mee bezig. Ik ben veel te blij dat ik weer wat kan. Want hoe krakend of moeizaam het ook gaat, ik ben nog steeds beter bezig dan degene die op de bank blijft liggen. Enjoy life, dance!

Wees de eerste om te reageren...
Laat een reactie achter
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »