Winkelwagen
0 artikelen
Geen producten gevonden...
Verlanglijst
artikelen
U moet ingelogd zijn om deze functie te gebruiken....
Meld je nu aan en spaar voor gratis cadeautjes in de DforDance CLUB!
Ontvang de laatste updates, nieuws en aanbiedingen via email
Abonneer
Inloggen
Als u een account bij ons heeft, meld u dan aan.
Registreren
Door een account aan te maken in deze winkel kunt u het betalingsproces sneller doorlopen, meerdere adressen opslaan, bestellingen bekijken en volgen en meer.
04 Nov 2016

Blog Lonneke: I feel good, I know that I would, now!

I feel good, I know that I would, now!

 

Whoa-oa-oa! I feel good, I knew that I would, now. I feel good, I knew that I would, now, hoor je James Brown in gedachten zingen? Ik ook en dat is precies het gevoel wat ik elke dag –of nou ja, zoveel mogelijk dagen- vast wil houden.

 

Ik haal me nogal eens de woede of het onbegrip van mensen op de hals door te zeggen dat ze zich niet aan moeten stellen. Bij kleine kwalen, grote kwalen, klein leed, groot leed, ik vind echt dat veel mensen te veel blijven hangen in wat hen overkomt. Tuurlijk, het is niet leuk als je ziek wordt of als je verkering bij je weg gaat, maar het is zoals het is. Accepteer het en move on. Maak er wat van, pas je aan aan de nieuwe situatie, je hebt tenslotte geen keuze.

 

Je hebt het leven niet in de hand, dus je zult het er mee moeten doen. Onderga de behandelingen die je moet ondergaan, eet gezond, beweeg, stop met roken, doe er alles aan om je situatie te verbeteren, maar ga vooral verder met leven zolang als het duurt. Al dan niet met beperkingen en desnoods vanuit een rolstoel. Maak er het beste van voor jezelf. Met of zonder borsten, haar, of wat je dan ook moet missen. Als je maar overleeft, toch?

 

Tuurlijk, ik baal als een stekker als ik in de spiegel kijk. Ik ben nog steeds niet gewend aan mijn coupe Ellie Lust (maar ik ben blij dat ik weer haar heb!) en mijn –laten we het vriendelijk zeggen- zachter geworden lijf. Nog erger baal ik van de 30 opvliegers per dag en het feit dat ik jarenlang in de overgang ga blijven. Ik doe geen oog dicht door de hormonen, heb een chronisch slaaptekort en laten we het over mijn liefdesleven niet hebben. (Leuk joh, die verhalen dat vrouwen op hun seksuele piek zijn rond hun 40e. Moet je alleen niet aan de chemo en de hormoontherapie gaan.) Ik vind het heel erg dat ik mijn kracht en lenigheid kwijt ben en mijn arm niet kan strekken waardoor ik mijn geliefde handstandjes niet meer kan maken. Maar bovenal ben ik blij dat ik er nog bén.

 

Wat moet ik dan gaan doen? Treuren om al wat niet meer is? Bang zijn voor de kanker die elk moment terug kan komen? Bang zijn voor de kanker van manlief waarvan we zeker weten dat hij terug gaat komen? Dat bén ik ook, zeker wel, maar ik laat me er niet door beheersen. Juist daardoor genieten we nu maximaal. Kiezen we voor een vakantie naar Aruba in plaats van een nieuwe keuken. Gaan we vaak lekker kamperen in plaats van in een mooie auto te rijden. Sparen we herinneringen in plaats van spullen. Dan maar met een ongelijke borst, een stijve arm en opvliegers, wij schuilen niet voor de storm, ik dans in de regen! Dans je mee?

 

Ondertussen gaat het echt goed. Ik eet supergezond, ben weer bijna op mijn oude gewicht en werk keihard aan mijn conditie. Ik heb fysiotherapie voor mijn arm/schouder en streef ernaar om in mijn volgende blog te melden dat ik weer een handstand kan!

Wees de eerste om te reageren...
Laat een reactie achter
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »