Winkelwagen
0 artikelen
Geen producten gevonden...
Verlanglijst
artikelen
U moet ingelogd zijn om deze functie te gebruiken....
Meld je nu aan en spaar voor gratis cadeautjes in de DforDance CLUB!
Ontvang de laatste updates, nieuws en aanbiedingen via email
Abonneer
Inloggen
Als u een account bij ons heeft, meld u dan aan.
Registreren
Door een account aan te maken in deze winkel kunt u het betalingsproces sneller doorlopen, meerdere adressen opslaan, bestellingen bekijken en volgen en meer.
22 May 2018

Blog Janine: Geen weg terug!

GEEN WEG TERUG!
DforDancegirl Janine Pont over haar liefde voor dans

Dans maakt al zo'n 40 jaar deel uit van het leven van Janine. Ze startte met 2,5 en danste zo'n 20 jaar met veel passie en liefde. Klassiek ballet, jazz, moderne dans... Janine was dansgek. Tot studie, werk en gezin om de hoek kwamen kijken. Ze werkte als communicatie-adviseur, trouwde met grote liefde Pepe en kreeg twee prachtige kinderen; Jaïro van 15 en Joya van 12. Toen haar dochter 2 jaar oud was startte Janine weer met dansen. Salsa deze keer. Want: "Er waren geen balletlessen voor vrouwen van mijn leeftijd, dus  dit was een leuk alternatief". Maar aangezien oude liefde niet roest trok Janine afgelopen jaar haar stoute (dans)schoenen aan en ging weer lessen moderne dans volgen. Op haar 42e. In deze blog; van dansmama naar danseres.




Nog een paar weken te gaan...
Niet te geloven! Is het echt al bijna juni?! Lag ik eerst nog een beetje te doezelen, toen deze gedachte door mijn hoofd schoot, zat ik ineens rechtop en klaarwakker in bed. Met kloppend hart realiseerde ik me dat er echt nog maar een paar weken te gaan zijn tot de eindshow... In één klap is alle onzekerheid er weer.

Andere moeders van onze dansschool kijken uit naar de eindshow. Ze zullen hun kind daar op het podium zien stralen. Kunnen zien wat ze in een klein jaar bijgeleerd hebben. Genieten van hun kind zien genieten. 'Geldt dat niet voor jou dan?', hoor ik je denken? Jawel hoor! Ook mijn dochter laat daar over een paar weken haar hart achter op de dansvloer. Voor de tiende keer zelfs, want net als ik begon ze met tweeëneenhalf met dansen. We gaan haar dit keer zien in optredens van de groepen hip hop en moderne dans. Daar kijk ik ontzettend naar uit!

Wat dan mijn probleem is? Dit keer moet ik zelf ook het podium op! Toen ik zo oud was als mijn dochter nu, vond ik dat geweldig. Hoe vaker hoe beter! Ik weet nog hoe het voelde dat mijn kledingrek net naast de toneeldeur stond. Altijd een paar dansvriendinnen om je te helpen omkleden, omdat er tussen de dansen anders niet genoeg tijd was. Die hectiek vond ik heerlijk! Nog steeds is het heerlijk backstage. Op de achtergrond dan hè... Haren in de lak spuitend, panty's ophijsend, lipstick opdoend en zorgen dat de dansers op tijd in de coulissen staan. De rol van dansmama past me perfect.

Maar dit keer moet ik er dus voor mijn eigen dansen op tijd staan. Als ik eraan denk, breekt het zweet me al uit en dat heeft niets te maken met het mooie weer. Waar ben ik aan begonnen! Onze twee moderne choreo's zijn echt prachtig, daar ligt het zeker niet aan. Maar ze zijn wel zwáár! Er zit veel vaart in en alhoewel het er misschien (lees: hopelijk) makkelijk uitziet, zit er ook behoorlijk wat techniek in. Conditioneel komt het vast wel goed. Waar we nu tijdens een les herhalen, hoeven we straks op het podium maar één keer te knallen.

De reden voor mijn podiumangst is dat mijn hoofd niet meewerkt.... Na mijn burn-out neem ik informatie minder snel op dan voorheen. Zo ook choreo. Oké en veel lessen missen door steeds weer een andere griep en een hardnekkige blessure, hielpen ook niet mee. Feit is, dat geen van beide choreo's nog echt goed in mijn hoofd zit. Dus zit ik teveel in mijn hoofd. Klinkt dat nog logisch? Ga ik daar dadelijk ineens links terwijl iedereen rechts gaat. Of ik krijg een totale black-out.

Waarmee dan direct het idee bevestigd wordt dat het eigenlijk belachelijk is dat ik als 42-jarige meedans met die tieners en twintigers. Sta ik dán even voor gek! Al mijn onzekerheid weer terug. Maar ík kan niet meer terug. Het is nu te laat om te zeggen dat ze de posities maar moeten indelen zonder mij. Dat ik wel mee ga oefenen maar tijdens het moment suprème vanuit de coulissen hard voor ze zal klappen. Onmogelijk.

De droom om voluit te kunnen dansen vanuit gevoel omdat mijn lijf gewoon weet waar het heen moet, is nog ver weg. Nog een paar weken heb ik, voor ik daar sta. Een paar lessen maar en waarschijnlijk honderd keer oefenen thuis Hopelijk hebben mijn hoofd en hart elkaar tegen die tijd gevonden, zodat iedereen trots op me kan zijn. Ikzelf met stip bovenaan. Duimen jullie maar voor me!

Reacties
Lieve Janine, wat super leuk om dit te lezen, toppie. Heel veel succes en toi toi, het gaat je lukken, dus geen zorgen.
Tineke - 30 May 2018 - 12:00
Laat een reactie achter
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »