Winkelwagen
0 artikelen
Geen producten gevonden...
Verlanglijst
artikelen
U moet ingelogd zijn om deze functie te gebruiken....
Meld je nu aan en spaar voor gratis cadeautjes in de DforDance CLUB!
Ontvang de laatste updates, nieuws en aanbiedingen via email
Abonneer
Inloggen
Als u een account bij ons heeft, meld u dan aan.
Registreren
Door een account aan te maken in deze winkel kunt u het betalingsproces sneller doorlopen, meerdere adressen opslaan, bestellingen bekijken en volgen en meer.
29 Jul 2016

Blog Lonneke: De eerste keer post-operatie-palen

Hanging around with Lonneke #5: De eerste keer post-operatie-palen

 

Still going (iets minder) strong

Inmiddels ben ik een heel eind op weg in de behandelingen. Operatie is gedaan, ik heb 14 bestralingen gehad, nog 7 te gaan, en op 8 maart krijg ik de 1e van 6 chemokuren. Als alles volgens schema (zou chema hier een leuke woordspeling zijn?), blijft lopen, heb ik dan op 21 juni mijn laatste kuur, gevolgd door minimaal 5 jaar hormoontherapie, maar die tellen we voor het gemak niet mee. Ze rekenen er dus op dat ik nog minimaal 5 jaar meega, dat lijkt me goed nieuws, denk ik dan maar.

 

Ik ga er van uit dat ik alles fluitend ga doorstaan, want ik ben toch een bikkel? Als het tegenvalt is dat wel een domper, maar ik geloof in de kracht van positief denken en gewoon doorgaan, dus dit lijkt me de beste insteek. Tot nu toe valt het ook reuze mee met de kwalen. Ik verrek van de jeuk, heel irritant, en ik ben onwijs moe dus ik ga om 21.30 naar bed ipv om 0.30. Nou, daar valt mee te leven, toch? Oh ja, ik heb het steenkoud dus ik woon in mijn ‘Suck it up and Dance’-hoodie, maar dat is geen straf. ;-)

 

Dat bikkel zijn valt trouwens soms wel tegen hoor. Onlangs heb ik mijn haar alvast kort geknipt om de overgang naar kaal straks niet zo drastisch te maken. Mijn kapster stelde nog heel lief voor om aan huis te komen. ‘Nee joh, dat is echt niet nodig hoor!’, zei ik stoer. Ik was er heilig van overtuigd dat ik dat wel even ging doen. Totdat ik bij de wastafel lag. Ineens werd ik zenuwachtig en gingen de sluizen open. Om voorlopig niet meer dicht te gaan. Uiteindelijk kwam het goed, het kapsel werd tof en iedereen vond het mooi, maar ik had serieus niet verwacht dat ik er zoveel moeite mee zou hebben. Soms ga je geloven in je eigen imago en valt dat toch tegen, blijkbaar.

 

Mijn activiteit valt ook tegen. Van 3 keer paaldansen en 3 keer hardlopen per week, ben ik terug gegaan naar 2 a 3 keer crosstrainer en maximaal 1 keer per week dansen, en dan ook nog alleen als ik een vriendin heb die mee wil doen. Met mijn dagelijkse ziekenhuisbezoeken (op de fiets, dat wel), werk, dochters en huishouden, zitten de dagen zo vol dat ik ‘s avonds geen zin meer heb of te moe ben. Maar het goede nieuws: als ik wat doe, lukt het nog redelijk, dat scheelt dan weer.

 

De 1e keer post-operatie-palen (mooi scrabbelwoord!), was samen met vriendin Marieke. Dan ontstaan er dus surrealistische situaties waarin je, ondersteboven hangend in een paal, over chemo’s en testamenten aan het praten bent. Maar buiten dat ging het zowaar best goed. De keer daarna, met Marieke en mijn andere vaste paal-mattie (“mam, doe eens normaal!”, zou mijn puber zeggen) Natascha, lukte er dan weer niks, maar hé, het gaat om het idee. Woensdag hebben we weer een paal-date (klinkt ranzig, I know) en ik heb er zin in. Enjoy life, dance!

 

Wees de eerste om te reageren...
Laat een reactie achter
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »