Winkelwagen
0 artikelen
Geen producten gevonden...
Verlanglijst
artikelen
U moet ingelogd zijn om deze functie te gebruiken....
Meld je nu aan en spaar voor gratis cadeautjes in de DforDance CLUB!
Ontvang de laatste updates, nieuws en aanbiedingen via email
Abonneer
Inloggen
Als u een account bij ons heeft, meld u dan aan.
Registreren
Door een account aan te maken in deze winkel kunt u het betalingsproces sneller doorlopen, meerdere adressen opslaan, bestellingen bekijken en volgen en meer.
02 May 2017

Een brief aan jou

Het was augustus 2016 en een dinsdagochtend. Ik was net terug van een verregende vakantie en zat net een kopje koffie te drinken toen mijn vader mij belde. Hij vertelde me dat mijn moeder (Dorry) hem net had verteld dat ze een knobbeltje in haar borst voelde. En op die momenten weet je het eigenlijk al. Diezelfde middag vertelde de huisarts dat ze met spoed een punctie moest laten maken in het ziekenhuis. Dat zou de dag erna gebeuren. Een uur na de punctie en het gesprek met de arts belde mijn vader mij huilend op. Mijn moeder heeft kanker. In haar borst. En het was uitgezaaid.

Ik kan niet uitleggen hoe het voelt om te horen dat je moeder kanker heeft. Mijn eigen moeder, mijn heldin, de vrouw waar ik tegen op kijk en die mijn voorbeeld is. Je gaat er vanuit dat ze onoverwinnelijk zijn, die moeders van ons, en heel bizar; je gaat er vanuit dat juist je ouders nooit ziek worden. Ik besefte me dat ik mijn hele leven al denk dat kanker ons gezin nooit zal treffen. Maar het was er ineens in z’n complete vorm. Inclusief chemo’s, bestralingen en een doodzieke moeder. Het bleek dat Dorry niet alleen een grote tumor in haar borst had, maar dat de ziekte zich had verspreidt naar haar lymfen, botten en tot onze grote schrik; ook haar lever.

Mijn moeder is een sterke vrouw die vooral niemand wil belasten met haar, zoals ze het zelf zou noemen, 'problemen'. En daarom kozen we, uit respect daarvoor, ervoor om er niets over te melden naar jullie toe. Ze wilde dat alles doorging zoals het altijd ging, met even veel liefde en aandacht voor jullie. En dat was dubbel. Want van de ene kant plaatsten we de fantastische en krachtige blogs van Lonneke die dezelfde ziekte had en lazen jullie reacties daarop. En ondertussen liepen wij rond met een groot ‘geheim’. En ik besefte me ineens dat mijn moeder en ik het misschien al wel aan hadden zien komen. Ze liep al bijna een jaar met pijn in haar rug rond. Ze liep moeilijker en volgens de arts die ze eerder had geraadpleegd had ze een verdraaide heup. Later bleek dat het uitzaaiingen waren op haar heupen, rug, nek en (dit is pas een week bekend) ook in haar been. Maar veel avonden had ik samen met mijn moeder zitten praten over Lonneke en de kracht die ze uitstraalde. We spraken erover dat ze ons inspireerde en we vroegen ons af wat we zouden doen als één van ons twee kanker zou krijgen. Misschien wisten we allebei onbewust dat het eraan zat te komen.

In de maanden na augustus is er veel gebeurd. Omdat de ziekte al in een heel ver stadium was, is het een lang en moeizaam traject geweest. De pijn die mijn moeder voelde en voelt is ongelofelijk en ik kan niet uitleggen wat het met je doet als je je moeder ineens klein, ineengekrompen, bleek en ziek in een rolstoel ziet zitten. Eerst ging ik bijna wekelijks mee naar de chemo’s, waar we probeerden een feestje van te maken. De artsen zijn nog steeds positief en vol hoop over de toekomst van mijn moeder. Maar de weg ernaar toe is vreselijk. Haar prognose is goed. Haar vorm van kanker is goed te behandelen, zelfs in de uitgezaaide vorm, en al snel bleek dat de ziekte stil stond. Sterker nog, haar lymfe en lever zijn zo goed als schoon, de primaire tumor in de borst is gekrompen maar het grootste probleem zijn de helse pijnen die de uitzaaiingen in haar botten veroorzaken.

Inmiddels zijn we bij ziekenhuisopname 3 aangekomen. Anderhalve week geleden is ze opnieuw bestraalt op haar rug en op haar been, waar flinke uitzaaiingen zitten. De pijn is hels en door alle pijnmedicatie is er soms weinig van mijn mooie, sterke en krachtige moeder over. Ze vecht voor alles wat ze waard is, maar het is een gevecht tegen een ziekte waarbij het er niet om gaat of je de strijd verliest of wint. Het is een kwestie van geluk hebben. Het is hopen dat het lukt en dat haar lichaam het aan kan. Dagenlang heb ik aan haar bed gezeten en ook nog geprobeerd om jullie niets te laten merken. Maar de afgelopen twee maanden, waar ze exact een week van thuis is geweest om direct weer opnieuw opgenomen te worden, zijn een hel geweest. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn familie en al helemaal voor mijn moeder. En daarom heb ik besloten jullie op de hoogte te brengen. Want hoe stom het ook klinkt; jullie zijn, of je nou ooit iets bij ons koopt of niet, een onderdeel van DforDance. Want wij willen vrouwen een beetje meer zelfvertrouwen geven, een glimlach op hun gezicht en daarom doen we het eigenlijk niet zo voor het geld. We doen het omdat dit onze bijdrage is, tenminste, zo voelen wij het. We worden gedreven door liefde en passie. Maar het leven is niet alleen maar mooi, leuk en Instagram-waardig. Het leven heeft ook donkere kanten en vergt vaak een zwaar gevecht. Dat probeerden we je al te laten zien in onze blogs die door onze fantastische bloggers worden geschreven. Maar misschien moeten we nu ook onze eigen muur afbreken en eerlijk zijn over wat er speelt.

Omdat ik eigenlijk degene ben die het nu moet overnemen van mijn moeder, moet ik jullie wat bekennen. Ik heb mailtjes van jullie laten liggen, vragen slecht beantwoord en onze telefoon is al helemaal niet bereikbaar. Om heel eerlijk te zijn kan ik het gewoon zelf ook niet meer aan. En daar worden jullie de dupe van. En daarom wil ik daarvoor mijn excuses aanbieden. Er worden al weken geen leuke acties meer gedaan, het kan zijn dat je dagen (misschien zelfs al weken) zit te wachten op je retourlabel of het kan zijn dat je een pre-order hebt geplaatst en gewoon geen statusupdate krijgt. Ik hoop dat je, als jij één van de mensen bent, een heel klein beetje snapt waar het door komt. Maar we gaan door. Want mijn moeder gaat ook door. Ze vecht in dat ziekenhuisbed voor haar toekomst. Ze vecht ervoor dat ze weer kan léven. Beter zal ze nooit meer worden. Maar ze kan nog een heel leven voor zich hebben. En daarom gaan wij hier ook door. Misschien wel met een iets mindere focus omdat we ons zorgen maken. Misschien wel met een brok in onze keel omdat het moeilijk is. Maar we gaan dóór.

Hopelijk verschijnt deze week, na maanden uitstel, onze nieuwe collectie online. Deze week zal ik proberen om iedereen die een vraag heeft gesteld of ergens op zit te wachten, duidelijkheid te geven. Ik zal, met hulp van mijn vader en zusje, er voor zorgen dat er weer mooie nieuwe fotografie gaat komen van een echt prachtig model. Ik ga zorgen voor leuke acties, positiviteit en hóóp. Want we gaan door.

Ik hoop dat jullie het ons niet kwalijk nemen als je al een tijdje niets van ons gehoord hebt. Ik ga mijn best doen om zo snel mogelijk jullie allemaal verder te helpen. Overigens hoef je je geen zorgen te maken als je dingen bestelt hebt; het versturen van orders gaat gelukkig gewoon door. Dat hebben we wél volledig onder controle. Alleen in het meest extreme geval kan het zijn dat je een order niet binnen 24 uur maar wel binnen 48 uur wordt geleverd. Gelukkig kan je via ons geautomatiseerde track&trace systeem volledig op de hoogte blijven. Mocht je dringende vragen hebben, mail me (opnieuw). Dat kan naar lynn@dfordancewear.nl. Ik zal er alles aan doen om je binnen 24 uur antwoord te geven.

Ik geef jullie allemaal veel liefde en knuffels voor het begrip dat velen van jullie, die al wel op de hoogte waren, hebben getoond. Jullie zijn te gek en voor jullie gaan we door.

Veel liefs,

Ook namens mijn prachtige, krachtige en geweldige moeder Dorry

Lynn

PS. Voor vragen, opmerkingen of andere zaken naar aanleiding van deze brief mag je me altijd mailen. Dat kan naar lynn@dfordancewear.nl
EEN WOORD VAN DANK: Ik wil deze gelegenheid ook aangrijpen om iedereen die hier al van op de hoogte was, te bedanken voor hun lieve mails, berichtjes en telefoontjes. Jullie begrijpen zelf nog niet eens wat jullie woorden voor mij, mijn moeder en mijn familie, heeft betekend. In het bijzonder wil ik Francis (onze rots in de branding), Lonneke, Kimberley en Anne Mare bedanken voor hun geduld, begrip en geboden hulp. Ik vergeet nu namen, maar er zijn ook meiden en dames geweest die hun hulp hebben aangeboden zonder dat ik ze ooit persoonlijk heb ontmoet. Jullie zijn allemaal echt te gek! Hopelijk kom ik snel terug met een blog boordevol goed nieuws! Liefde voor jullie allemaal.

Reacties
lieve Peter, Lynn en Ruby,
Ook ons kwam het zeer trieste nieuws ter ore. Ik kan het nog niet bevatten.
Marlou, Martijn en ik hebben jaren met jullie doorgebracht. Door onze verhuizing naar Oisterwijk is het contact verwaterd. We wensen jullie veel sterkte met dit enorme verlies en hopelijk vinden jullie de kracht bij elkaar om dit verlies te delen.
Dianne - 12 May 2017 - 16:08
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
Sonja - 02 May 2017 - 21:48
Lieve Dorry, Peet, Lynn, Ruby,
Ik ben sprakeloos, wat een verschrikkelijk bericht! Dorry, de sterke vrouw die dit treft! Dorry die al mijn hele leven het vriendinnetje van mijn zus was. Het buurmeisje waar wij tegenop keken. Hun huis was lange tijd mijn veilige haven waar ik mocht slapen op de divan, onder toeziend oog van Calsy de hond. Wat een verdriet voor jullie allemaal. Ik leef met jullie mee en mocht ik iets kunnen doen........ik meen het! Liefs
Ireen - 02 May 2017 - 19:46
Heel veel sterkte...❤
Natalie Akkerman - 02 May 2017 - 19:08
Lieve Lynn, wens jullie heel veel sterkte en jullie zijn in m'n gedachte.
Marianela - 02 May 2017 - 13:29
❤️
Kitty - 02 May 2017 - 12:29
Laat een reactie achter
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »