Winkelwagen
0 artikelen
Geen producten gevonden...
Verlanglijst
artikelen
U moet ingelogd zijn om deze functie te gebruiken....
Meld je nu aan en spaar voor gratis cadeautjes in de DforDance CLUB!
Ontvang de laatste updates, nieuws en aanbiedingen via email
Abonneer
Inloggen
Als u een account bij ons heeft, meld u dan aan.
Registreren
Door een account aan te maken in deze winkel kunt u het betalingsproces sneller doorlopen, meerdere adressen opslaan, bestellingen bekijken en volgen en meer.
23 Oct 2018

Blog Lonneke: Remember where you came from

Hanging around with Lonneke

Je kent het vast wel; iedereen is beter en leert sneller dan jij. Je wordt aan alle kanten ingehaald door mede-dansers die met de week lijken te groeien, terwijl jij stilstaat. Zo werkt het voor mij in ieder geval wel. Regelmatig zit ik in een enorme paal-impasse. “Het gaat niks worden, ik word niet beter, ik word nooit echt goed, ik kan er beter mee stoppen want dit lijkt nergens op, jonge meiden kunnen in één les trucjes waar ik drie maanden over doe, mijn split is ook nog steeds niet terug, enzovoort.”

Maar dan ineens komt er zo’n moment dat je ziet hoe je gegroeid bent. Een Facebook herinnering van je allereerste keer op de kop in de paal, je eerste lullige dansjes en hoe blij je was dat je fatsoenlijk kon klimmen. En dan besef je weer hoeveel je eigenlijk kan. Ook al gaat het niet netjes of soepel en zie je op al je foto’s of filmpjes buikrollen…

De mooiste eyeopener is altijd, bekeken worden door beginners. Recent volgde ik een vrije training, die gevolgd werd door een beginnersles. Dat betekent dat in het laatste kwartiertje van onze les, die beginners zo langzamerhand binnendruppelen. Hoe leuk is het dan om te zien dat zij vol bewondering kijken naar onze kunsten!

Als die meiden dan vertellen hoe ze onder de indruk zijn en hoe knap ze alles vinden, dan besef je weer dat je zelf ook daar stond, jaren geleden. Ik weet nog goed hoe ik net zo stond te kijken naar meer ervaren meiden die voor mij in de paal hingen, toen ik nog niks kon. Dat ik dacht dat ik nooit zo goed zou worden. Terwijl ik nu weet dat wat zij toen deden, helemaal niet zo moeilijk was.

En dan zie je zelf ineens ook dat je toch best al wat kan. Dat niet-paaldansers het heel knap vinden wat je doet. En dat is leuk, want dat geeft je weer motivatie om verder te gaan. Kortom; hoe langzaam uit ook gaat, je bent altijd beter bezig dan diegene die op de bank blijft zitten.

Reacties
Supermooi om jouw blog te lezen Lonneke.
Wij zijn zo bezig en gefocused op wat wij niet kunnen of niet hebben, waardoor wij het gehele plaatje niet voor ogen kunnen zien.
Rationeel weten wij dat alles tijd kost, maar emotioneel willen wij alles nu kunnen, want wij willen er altijd goed uitzien voor de buitenwereld, wij moeten meekunnen met de flow.
Maar welke flow? Waarom goed uitzien voor de buitenwereld?
Gelukkig kunnen wij zelf bepalen welke flow wij willen, kunnen wij beter bepalen waar wij naar toe willen en mogen wij elke vooruitgang embracen. Want elke keer wanneer je weer naar een les gaat, zelf 41 jaar, heb je toch weer vooruitgang geboekt.
En iedereen kijkt al naar je op.
Je zegt het goed, weet waar je vandaan komt en dan kleine sidenote, vergelijk jezelf niet met de persoon die je toen was waar je vandaan komt❤
Mirella - 31 Oct 2018 - 10:31
Laat een reactie achter
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »