Winkelwagen
0 artikelen
Geen producten gevonden...
Verlanglijst
artikelen
U moet ingelogd zijn om deze functie te gebruiken....
Meld je nu aan en spaar voor gratis cadeautjes in de DforDance CLUB!
Ontvang de laatste updates, nieuws en aanbiedingen via email
Abonneer
Inloggen
Als u een account bij ons heeft, meld u dan aan.
Registreren
Door een account aan te maken in deze winkel kunt u het betalingsproces sneller doorlopen, meerdere adressen opslaan, bestellingen bekijken en volgen en meer.
28 Jul 2018

Blog Lonneke: Mijn 'wederopstanding' als paaldanseres

Hanging around with Lonneke


Nou, jullie hebben gekozen voor #teamlonneke dus daar ben ik weer met een nieuwe blog waarin ik jullie meeneem in mijn ‘wederopstanding’ als paaldanseres. ;-)

Ik was al gestopt met lessen vanaf mijn 1e operatie (dec 2015) en tijdens mijn laatste 3 chemo’s heb ik ook thuis niet veel meer ‘gepaald’. Daarna ben ik nog aan beide armen geopereerd, dus al met al ben ik er een hele poos uit geweest. Kortom; het was tijd voor actie. Thuis trainen schoot niet echt op want je doet te weinig, er is niemand om je te vangen of te helpen, tegen de tijd dat de paal warm is, ben je zelf kapot, de tuin en de prosecco lonken, het is ongezellig, enzovoorts. Ik moest dus weer op les.  Maar waar?

Ik trainde totdat ik ziek werd bij een studio in Arnhem. 20 minuten fietsen, mooie zaal, goede instructor, hoog niveau, gezellig groepje, helemaal niks mis mee. Maar ja, ik kon natuurlijk niet meer terug bij mijn oude groepje, want ik moest zeker 2 niveaus lager instappen. Tijdens mijn ziekte had ik met niemand van die studio contact gehouden dus ik kende er niet echt meiden meer en zeker niet op andere niveaus dan mijn eigen voormalige clubje. Op filmpjes en foto’s op social media zag ik vooral veel mooie, jonge, strakke meiden. Hm….. durfde ik daar als overjarige herintreder met mijn 6 bonuskilo’s tussen te gaan staan?

In Cuijk, op bijna 3 kwartier rijden, heeft mijn vriendin Diane haar eigen dansstudio. Met haar, én met een aantal leerlingen, had ik nog steeds contact, dus dat maakte de stap makkelijker om daar te beginnen. Bovendien zijn er daar meer dames ‘van een zekere leeftijd’ en lopen de niveaus wat meer door elkaar heen (lees: ben ik niet de enige kneus). De lessen gaan op zijn Brabants, met veel lol en gezelligheid, ik voel me er op mijn gemak, dus de keus was voor mij niet zo moeilijk: ik ging op les in Cuijk! Dan maar anderhalf uur op en neer rijden voor een dansles van een uur, überhaupt naar de les durven gaan, is ook wat waard.

Inmiddels zijn we een aantal maanden verder en begin ik weer redelijk terug te komen. Ik dans 2 tot 4 uur per week en dat loont. De meeste intermediate trucjes kan ik weer, mijn kracht bouwt op en mijn huid begint weer te wennen aan de paal (want, auw, blauwe plekken!). Ik was zelfs weer begonnen bij de advanced klas, maar dat was toch een beetje te hoog gegrepen. Nog niet de helft van de trucjes lukt, dus maar weer terug naar intermediate. maar dat mag de pret niet drukken. Ik groei elke week (en niet alleen qua kont, alhoewel dat een beetje tegen blijft vallen, waar komt al dat vet vandaan ineens?!) en heb alle hoop dat ik voor de kerst weer op mijn oude niveau ben.  

Wordt vervolg en tot die tijd: enjoy life, dance!

Reacties
Lieve Lonneke
Wat fijn dat je er weer bij bent. Soms levert het leven je een streek en zal je moeten aanpassen. Nu is het tijd om lekker te paaldansen. Ja met vallen en opstaan, je lijf zal er weer aan wennen. Dat je er plezier in hebt is de beste motivatie ( je hoeft echt geen wereldkampioen te worden) Alhoewel soms in mijn dromen kan ik het wel. Ik ben in ieder geval heel blij dat je er weer inhangt. Welkom terug.
Olga Korink - 10 Nov 2018 - 17:34
Ik kijk uit naar je verdere verhaal , oefenen loont !
Ik dans al niet meer van mijn 12 e en ben 25 . Dit omdat ik niet mocht verder doen van mijn vader ,... in september start ik in gent , om men opleiding bachelor te kunnen behalen in het dansen ...
ik wens jou inmens veel liefde en kracht toe ! Liefs
Tatijana - 30 Jul 2018 - 03:28
Heerlijk! Na een 18- jarige cafeetje carrière klassiek en jazzballet was ik door een verhuis gestopt (je niet goed voelen in een nieuwe school, geen tijd...)
Toen ik mijn (toen) 4- jarige op de scène zag met mijn 'oude' balletschool, kriebelde het... zeker toen ik de helft van de oudste groep nog herkende... na 13 jaar...
Ik heb mijn oude liefde terug opgenomen, gelukkig gesteund door mijn gezin. Ondertussen zijn we een jaar verder en zou ik het niet meer kunnen weg denken. Door een uursverandering leek het even moeilijk te worden maar het was zo hartverwarmend om te horen dat ze me zouden missen, dat we er in geslaagd zijn om een oplossing te zoeken. En hier zijn we nog steeds terug, op naar jaar 20!!
Liesbeth - 29 Jul 2018 - 16:37
Laat een reactie achter
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »