Winkelwagen
0 artikelen
Geen producten gevonden...
Verlanglijst
artikelen
U moet ingelogd zijn om deze functie te gebruiken....
Meld je nu aan en spaar voor gratis cadeautjes in de DforDance CLUB!
Ontvang de laatste updates, nieuws en aanbiedingen via email
Abonneer
Inloggen
Als u een account bij ons heeft, meld u dan aan.
Registreren
Door een account aan te maken in deze winkel kunt u het betalingsproces sneller doorlopen, meerdere adressen opslaan, bestellingen bekijken en volgen en meer.
17 Aug 2018

Blog Janine: Moment van de waarheid

DforDancegirl Janine Pont over haar liefde voor dans

Dans maakt al zo'n 40 jaar deel uit van het leven van Janine. Ze startte met 2,5 en danste zo'n 20 jaar met veel passie en liefde. Klassiek ballet, jazz, moderne dans... Janine was dansgek. Tot studie, werk en gezin om de hoek kwamen kijken. Ze werkte als communicatie-adviseur, trouwde met grote liefde Pepe en kreeg twee prachtige kinderen; Jaïro van 15 en Joya van 12. Toen haar dochter 2 jaar oud was startte Janine weer met dansen. Salsa deze keer. Want: "Er waren geen balletlessen voor vrouwen van mijn leeftijd, dus  dit was een leuk alternatief". Maar aangezien oude liefde niet roest trok Janine afgelopen jaar haar stoute (dans)schoenen aan en ging weer lessen moderne dans volgen. Op haar 43e.


Jullie hebben nog een blog over de eindshow tegoed! Natuurlijk was ik het niet vergeten, maar het eind van het schooljaar was dit jaar extra hectisch. Met een dochter in de brugklas met toetsweek en repetities en shows voor Lucia Marthas en een zoon in de eindexamenklas, waren er veel extra activiteiten. Daarna waren we toe aan vakantie en hebben genoten in Italië. Nu we terug zijn, was er eindelijk gelegenheid om mijn blog af te schrijven.


Ineens was daar het moment van de waarheid. Natuurlijk wist ik het al maanden, maar de laatste weken gingen toch ineens hard. Was het de eerste voorstelling van die dag nog volop genieten van mijn mooie dochter en al die vertederende kleine danseresjes en dansertjes op het toneel, in de middag moest ik er zelf aan geloven.

De week eraan voorafgaand was ik alleen nerveus als ik dacht aan op het podium staan. Dat was wel anders toen ik op de trap in het theater zat voor de doorloop. Mijn hart bonsde in mijn keel toen ik backstage moest en mijn hoofd was LEEG. Totale black out; behalve mijn positie was alles weg! In de coulissen sprak Bianca, de eigenaresse van de dansschool, me nog snel moed in. We namen onze posities op het toneel in en ik haalde nog één keer diep adem. Ik hoopte dat de muziek me de spreekwoordelijke vleugels zou geven, maar niets was minder waar. Een totale ramp werd het niet; met de eerste klanken van de muziek kwam de choreo weer bovendrijven. Maar mijn benen trilden vreselijk en de balans was zowel geestelijk als lichamelijk ver te zoeken. Ondanks dat kreeg ik complimenten, waardoor de tweede dans wat beter ging.

Daarna was het tijd voor kleding en make-up en begon het wachten. Ik vertelde mezelf dat een slechte generale een goede show betekende, kletste wat en keek vanuit de coulissen naar Joya die in de tweede show ook meedanste. Gelukkig moesten drie meiden uit onze groep tussen dansen in, andere outfits aan. In die heerlijke hectiek is er gelukkig weinig tijd om na te denken en daarna mochten we op.


Hoe zenuwachtig ik ook was, het gevoel op het podium zo voor een volle zaal, was vertrouwd. De muziek startte en ik stond steviger op mijn voeten dan eerst. In een oogwenk was het natuurlijk alweer voorbij. In de coulissen besefte ik pas dat het was gelukt. Geen fouten, niet onderuit gegaan en vooral... geen complete afgang! Wat was ik blij! Mijn mooie dochter kwam glimmend van trots vertellen dat het zoveel beter was dan de eerste keer.

De zenuwen voor de tweede dans namen snel weer de overhand, maar de tijd vloog ineens voorbij. Dit keer stond mijn dochter in de coulissen. 'Dans voor mij!' fluisterde ze, toen ik langs haar opliep. Dat deed ik. Voor haar, mijn jarige moeder in de zaal en voor mezelf, besloot ik op dat moment alles los te laten. Toen voelde ik mijn vleugels wèl. Aarzelend, maar ze waren er. Eén klein foutje, maar ik genóót! Tijdens het dansen kwamen de tranen. Van spanning, geluk, trots dankbaarheid en het afscheid dat we moesten nemen van onze docente. Onze mooie, lieve Lara kan helaas geen les bij ons blijven geven. Maar dit moment voor mij was er voor het grootste deel dankzij haar.  

Als ik het terugkijk, ziet het er bij lange na niet uit zoals het voelde. Daarover later meer. Het is het gevoel dat ik vasthou en de complimenten die veel mensen me gaven. De overwinning op mezelf en alle veronderstellingen dat je te oud, te dik of niet goed genoeg bent. Was het perfect? Nee. Ben ik dat? Absoluut niet! Was het geweldig? Zeker weten!

Dus als jij nog twijfelt... niet doen! Het seizoen begint... Schrijf je in voor een proefles, trek je Badass Ballerina shirt aan en ga lekker weer dansen!

Wees de eerste om te reageren...
Laat een reactie achter
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »