Statement danskleding
Gratis verzending boven de 75 euro
Vóór en dóór dansers
Klanten beoordelen ons met een 9,4
"Vallen en weer opstaan"

Lynn van DforDance - 04 / Apr / 2019

"Vallen en weer opstaan"

Hier is 'ie dan: de langverwachte update over mijn dansavontuur!

De langverwachte update over mijn dansavontuur!


Mijn uitdraai is weer spot on, mijn been vliegt weer de lucht in als nooit tevoren en ik ben weer net zo’n fanatieke danseres als vroeger. Kortom; ik ben weer net zo flexibel als een 16-jarige en doe fluitend alle danspasjes mee. Nou, dat is niet de realiteit voor mij en mijn ‘ik-ga-weer-op-dansles-avontuur’. Sterker nog, het valt me vies tegen. Niet het dansen (nee joh! Blijft het mooiste en beste wat er is), maar wél de fysieke beperkingen en de mentale strijd die dat met zich meebrengt. Ik dacht dat ik het wel weer snel op zou pakken, maar boy, I was wrong.

Even een recap; anderhalve maand geleden heb ik een dramatische bui gehad omdat vriendlief vond dat ik weer moest gaan dansen. Deed ik namelijk vroeger extreem veel maar door allerhande heftige hoofd- en bijzaken in 2016-2017-2018 was het dansen wel het laatste waar ik mee bezig was. Ik was vooral bezig om mijn hoofdje overeind te houden. Goed, mijn vriend vond dus dat ik weer op dansen moest. Wilde ik niet, toen ging ik dramatisch doen en riep dat ik “NOOIT MEER GING DANSEN” en 10 uur later had ik me aangemeld voor mijn eerste dansles. Tsja, zo gaan die dingen.

Ik ben dus gegaan en het was het B.E.S.T.E.  W.A.T.  I.K.  O.O.I.T.  H.E.B.  G.E.D.A.A.N. Alsof ik nooit was weggeweest en alsof mijn hele lichaam me dankbaar was dat ik mezelf in mijn legging had gehesen en met mijn goedgevulde danstasje, naar de studio had gesleept. Nou ja, soepel ging het niet (het was lachwekkend) maar het was fan-tas-tisch. Kan er nog steeds úúúren over praten en heb nog dagen spierpijn gehad.

Dus, het engste zat erop. Die eerste les was namelijk bést wel een dingetje en ik had het overwonnen. Maar toen kwam de stap om dansen een vaste plek te geven in mijn toch al vrij drukke bestaan. Tsja, dat ging even niet zo goed. De laatste 4 weken heb ik namelijk niet gedanst. Niet omdat ik dus niet wil want hoe vreemd het ook klinkt; ik heb dans nog nooit zo extreem gemist als op dit moment, maar omdat het even niet gaat.

Ik ga namelijk over ongeveer 20 dagen mijn dia-versary vieren. Oftewel; ik ben dan officieel 1 jaar diabetes type 1 patiënt. Tijd voor een feestje. Té sarcastisch? Nee hoor, als je eenmaal diabetes 1 (ik ben dus een ‘diabadass’) hebt, krijg je er automatisch veel zelfspot bij. Want het is zo’n ziekte die niet zo serieus wordt genomen. “Het valt allemaal wel mee” is ongeveer de meest gehoorde opmerking van afgelopen jaar. Aan de buitenkant zie je niets aan me. Maar vanbinnen doet mijn lichaam niet meer wat het zou moeten en dat merk ik iedere dag. Soms zie ik ineens niets meer, heb ik hypo’s en hypers waardoor IK GEEN CHOCOLADE MAG ETEN! Dat laatste lijkt natuurlijk het minst erge, maar op de dagen dat ik zelfmedelijden heb, moet ik het dus zónder chocolade stellen. En dat is op zo’n moment dus echt een eerste wereldprobleem (had ik al gezegd dat ik erg onredelijk wordt als mijn suiker te hoog is, hahaha). Alle gekheid op een stokje; het is super rot, heel vervelend, vind het een doodenge ziekte (ik zal de enge complicaties achterwege laten) en het is geen pretje om te weten dat je nooit meer beter wordt maar ik heb gewoon botte pech.

Goed, nu gaat dus mijn punt komen. In de perfecte wereld lijkt het alsof ziek zijn niet bestaat. Bij sommigen zie je dat het niet zo goed gaat. Toen mijn moeder in een rolstoel zat, keek iedereen haar vol medelijden aan en werd er meer óver haar gepraat dan tégen haar. Alsof ze niet bestond. Maar als je ziekte onzichtbaar is, krijg je juist weer heel veel te maken met vooroordelen. Je ziet het niet dus lijkt het er ook niet te zijn óf ben je een aansteller. Alsof je een soort ‘ziek-zijn-kaart’ hebt die je ‘uitspeelt’ als je ergens geen zin in hebt. Want met een onzichtbare ziekte, of die nou fysiek of mentaal er is, kan het de ene dag voor het oog allemaal goed gaan en de dag erna niet meer.

Als ik op Instagram kijk, zie ik vooral hoe goed het wel gaat en loopt iedereen er de hele dag super mooi bij in fancy outfits. Terwijl ik in mijn joggingbroek en met wild pluis haar achter de laptop zit en al blij ben als ik überhaupt een schoon paar sokken heb aangedaan en niet lui dat paar naast m’n bed heb gepakt. Dat het leven ‘bij de buren’ altijd zoveel mooier lijkt dan het mijne, is ook de reden dat ik al 4 weken niet geblogt heb. Want dan moet ik gaan schrijven dat het allemaal geen rozengeur en maneschijn is. En dat komt dat weer over alsof ik zielig wil doen of een aandachtstekort heb. Maar hoe oprecht ben ik dan als ik ga schrijven dat het “echt geweldig gaat met die dansles”. Het gaat het gewoon even niet. En dat hoort er nou eenmaal bij. Je kan niet shinen als er geen duisternis is (mooi gezegd he! Helemaal zelf bedacht, ahum). Zonder regen geen zonneschijn, zonder falen geen succes en zonder verdriet ken je ook geen echt geluk. Zo. Die zit!

Als ik álle berichtjes zou delen die ik van al die lieve meiden en dames krijg die ons volgen, dan zou je weten dat er achter heel veel mooie hoofdjes en fijne glimlachjes, veel verdriet en krachtige verhalen schuil gaan. Sommigen hebben hersenletsel door een stom ongeluk (“ik zie het anders niet aan je hoor”), anderen kampen met depressies (“ach, je moet je er gewoon overheen zetten!”), sommigen hebben een trage schildklier (“ja ja, een ‘trage’ schildklier. Je eet gewoon ongezond”), anderen kampen met een flink ondergewicht (“Stel je niet zo aan. Wees blij dat je maatje 32 hebt”) en weer andere vrouwen kampen met reuma op jonge leeftijd (“Hoezo kan je niet werken omdat het weer is omgeslagen? Je kan me nu toch ook appen dat je niet komt? Dan kan je ook heus wel werken”). Of in mijn geval heb je diabetes (“Valt heel goed mee te leven hoor”). En ik ben intens dankbaar dat zoveel meiden hun verhaal met me delen. Zij laten zich ook niet tegenhouden en ondanks dat we allemaal een ander verhaal hebben, zijn we trotse dansers.

Het leven is NIET perfect. We hebben allemaal wel iets dat ons tegenhoudt. Van enorme faalangst tot een lichaam dat gewoon niet meewerkt. Wát jouw verhaal ook is (want je hebt een verhaal, altijd) het maakt jou tot een uniek persoon! En ik vind dat prachtig. Je bent gewoon helemaal perfect zoals je bent. Hoe vaak je lichaam of je geest je ook in de steek laat. Misschien heb je nog niet superveel mee gemaakt of ben je zo’n vrouw die alle ballen in de lucht houdt en daarmee zichzelf vergeet; we zijn en blijven dansers. Want dans heeft ons geleerd dat we nooit opgeven. Dat één keer nooit genoeg is. Dat je er niet komt met half werk. Dat de pijn nodig is om het goed te kunnen doen. Dat we wel móeten vallen om weer op te staan en dat het niet erg is als je er 100x voor nodig hebt. We weten dat we allemaal beginners zijn geweest en dat het écht beter wordt. Dans oordeelt niet over jou, het is de enige plek waar je helemaal jezelf kan zijn. Dans is dans. Of je nou in een rolstoel zit, een half been hebt, hartstikke depressief bent of heel erg stottert en je normaliter niet durft uit te spreken; dans behandelt iedereen gelijk en dans is er voor iedereen.

En ja, mijn lichaam laat me sinds een week of 4 flink in de steek omdat dansles een vast moment én tijdstip in de week is. En tsja, met je diabetes kan je geen afspraak maken dat je ‘even niet ziek’ bent op de vrijdagavond als je in de studio hoort te staan. Dus als ik wil gaan dansen, besluit mijn suiker dat het lekker wild gaat doen met als resultaat dat ik weer doodziek op bed lig. Mission failed en dan maar hopen dat het de week later beter gaat. Maar dat weerhoudt me niet ervan om te dansen. Dan maar eventjes, tot mijn nieuwe behandelplan er is (ik heb een nieuwe kliniek gevonden!), in de woonkamer. Met Hozier kei hard op de speakers, mijn favo danskleding aan én een hond die me aankijkt alsof ik gek ben geworden. Dán maar mijn uitdraai en pliés oefenen aan de vensterbank. Dan maar stretchen tijdens het tv kijken en danspassen oefenen in mijn hoofd. Dan maar dansen op Carli B tijdens de was opvouwen of het dweilen. Mijn liefde voor dans gaat écht niet over en mijn dansavontuur gaat gewoon verder. Want wij, wij zijn dansers!

Dus hop hop, die dansschoenen aan en gáááán!

  • Eline Eline 04 / Apr / 2019 @ 23:45

    Wauw dit is zo'n mooi verhaal en zo'n opsteker voor iedereen waarbij het soms wel eens wat minder gaat. Want wie struggelt er nu nooit met gedachten als 'ik ben niet goed genoeg', 'zie ik er wel goed uit',...? Zoveel respect voor wat je doet en hoe je erover schrijft! Echt een voorbeeld voor ons allemaal!

  • Karin Karin 04 / Apr / 2019 @ 18:50

    Wat een eerlijk verhaal. En die joggingbroek EN dat pluizige haar✔tip een brede my jewerly haarband...
    En voor altijd aan de lijn, maar gelukkig nooit te dik om te dansen...
    Liefs

  • Simone van der Heide Simone van der Heide 04 / Apr / 2019 @ 21:57

    Wat een mooi verhaal om te lezen! En zeker heel herkenbaar (mijn lichaam laat me ook regelmatig in de steek, fybromyalgie) en als docent probeer je dan toch door de pijn heen door te zetten, ook al weet je dat je dat later moet bezuren...

    Ook een heel erg mooi motiverend verhaal voor mijn oudere beginners (en dan bedoel ik 50+ ers) die af en toe zo ontzettend kunnen balen als iets niet meteen lukt...

    ik ben onder de indruk van je positiviteit, zelfinzicht en doorzettingsvermogen! Keep going strong!

  • Kaylee Kaylee 04 / Apr / 2019 @ 21:35

    Wat heb je dit mooi geschreven. Ik heb zelf geen ziekte waarmee ik moet dealen, maar kan me voorstellen dat het niet makkelijk is. Zeker niet als iemand het niet aan je kan zien. Houdt de moed en binnenkort dans jij de danszaal rond. Benieuwd naar de rest van je avontuur.

  • Moon Moon 04 / Apr / 2019 @ 19:50

    Wauw wat een mooi verhaal. Ik heb al enorm veel respect voor jouw maar dat is nu nog groter geworden ! <br />
    Wat je allemaal zegt klopt volledig. Iedereen heeft zijn verhaal en er zoude veel meer mensen moeten zijn zoals jouw die hun verhaal delen ook als het minder gaat. <br />
    Zo zoude we elkaar meer kunnen steunen en voelen we ons minder alleen. <br />
    Super gedaan! Dancing Through Life xxx

Laat een reactie achter

What are your experiences? Read or write a review here.

*Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

* Verplichte velden

DforDance dancewear 9,4 / 10 - 271 Reviews @ The Feedback Company
Cookies make the world a better place ♥ Wij gebruiken ze ter verbetering van onze website! Manage cookies