Ecologisch & duurzaam geproduceerd
Unieke statement danskleding
Wordt op bestelling met de hand gemaakt
Gratis verzending vanaf 100 euro

Lonnke de Kroon - 19 / Aug / 2016

Blog Lonneke: Sommige dingen kan je niet leuker maken

Blog Lonneke: Sommige dingen kan je niet leuker maken

Hanging around with Lonneke #6.<br />
Ze is 42 jaar jong, een wandelend uithangbord voor de paaldanssport (check die buikspieren!) en ze kan schrijven als de beste. We hebben het hier over de Arnhemse Lonneke de Kroon die (heel eigenwijs) op haar 37e besloot te gaan paaldansen. Ongeacht de vreemde reacties die ze soms op het schoolplein kreeg, zette ze door en voilá; Lonneke is verslaafd en superfit. In haar vorige blog ging ze met ons een afspraak; volgend jaar gaat ze meedoen aan de Masters Categorie (40+) van het Dutch Pole Art Championship. Maar een kleine maand nadat ze die afspraak met ons allen aanging, kreeg Lonneke nieuws te horen dat haar wereld op z'n kop zette. Want Lonneke heeft borstkanker. In haar blog vertelt ze daarom over haar strijd, doorzettingsvermogen en haar moed. Instant inspiratie, maar pak er wel de tissues bij. Want bij het lezen van haar blogs houdt je het niet droog. Want haar vlijmscherpe pen en humor in combinatie met haar kwetsbaarheid zorgt Lonneke gegarandeerd voor een lach en een traan. Lonneke rockt!

Sommige dingen kan je niet leuker maken

Sommige dingen kun je niet leuker maken. En makkelijker ook niet. Chemotherapie bijvoorbeeld. Inmiddels ben ik met mijn tweede kuur bezig en echt grappig is het gewoon niet. Nou, heel eerlijk, de eerste kuur viel best mee. Dinsdag de kuur, donderdag de slechtste dag en daarna ging het eigenlijk best prima. Op zaterdag liep ik alweer 5 kilometer hard. De week erna hing ik weer in de paal en dat ging ook aardig. Tot zover geen klagen. 

 

Maar ja, toen besloot half Nederland de griep te krijgen, inclusief mijn huisgenoten, en met een totaal afgebroken weerstand, pik je dat automatisch op. Gevolg, hoge koorts en heel braaf een telefoontje naar oncologie. Je moet namelijk bellen zodra je boven de 38,5 graad komt dus dat deed ik, terwijl ik me eigenlijk helemaal niet heel beroerd voelde. Of ik me toch even wilde melden op de spoedeisende hulp. Afijn, 5 uur wachten later, had ik een longontsteking, zat ik aan het infuus en moest ik opgenomen worden. Om pas, met veel onderhandelen en nog 7 dagen antibiotica, 2 dagen later weer vrijgelaten te worden. Zit je niet op  te wachten.

 

Direct daarachter aan volgde chemokuur 2. Om te voorkomen dat mijn weerstand weer 0 zou worden, kreeg ik daarna een injectie om de aanmaak van witte bloedlichaampjes een boost te geven. Nou, dat heb ik geweten. Van die injectie werd ik zo beroerd dat ik me 2 dagen huilend van bed, naar bank, naar bureau en weer terug heb gesleept.

 

Mijn normaal optimistische aard was even ver te zoeken. Sterker nog; ik kon er maar niet NIET aan denken dat de kanker weer terug zou komen en dat het allemaal voor niks zou zijn. En nou zou ik op zich best heel tevreden zijn met het leven dat ik heb gehad, waarin ik heb geleefd, lief gehad, gereisd en genoten as much as possible, het idee dat ik er niet bij zou zijn als mijn dochters zouden afstuderen, trouwen, kinderen krijgen, is natuurlijk onverteerbaar. Gelukkig is de kans dat ik hierna gewoon beter ben, godzijdank, vele malen hoger dan dat het fout gaat. Negatieve gedachten probeer ik dus zo veel mogelijk te blokken, maar ook dat doet zo’n chemiepak in je lijf met je. 

 

Hoe dan ook. Ik ben weer back on track en dat is fijn. Heel fijn. Mijn conditie is nu al waardeloos, ook een nadeel van de grote afbraak en nog 4 kuren te gaan, maar ik probeer het bij te houden. Ik ben inmiddels kaal (ook al zo’n gezellige bijwerking), dus laten we zeggen, ik ben wel eens knapper geweest, maar soit! Ik loop en fiets stug door, al is het soms als een 123-jarige. Vrijdag heb ik zelfs weer een paaldate en ook daar heb ik zin in. Want ‘life isn’t about waiting for the storm to pass, it’s about learning to dance in the rain!’

 

PS: vanaf hier een BIG THANK YOU voor mijn lieve vriendinnen die mee gaan naar de chemo, die me elke dag berichtjes sturen en vragen hoe het gaat, die afspraken met me maken die ik net zo makkelijk weer af kan zeggen, die voor me komen koken; jullie maken het zo veel makkelijker!

Laat een reactie achter

What are your experiences? Read or write a review here.

*Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

* Verplichte velden

Cookies make the world a better place ♥ Wij gebruiken ze ter verbetering van onze website! Manage cookies