Winkelwagen
0 artikelen
Geen producten gevonden...
Verlanglijst
artikelen
U moet ingelogd zijn om deze functie te gebruiken....
Inloggen
Als u een account bij ons heeft, meld u dan aan.
Registreren
Door een account aan te maken in deze winkel kunt u het betalingsproces sneller doorlopen, meerdere adressen opslaan, bestellingen bekijken en volgen en meer.
12 Feb 2019

“IK GA NIET OP DANSLES!”

Oh wacht, ik ga tóch op dansles...

Ik was gisteravond furieus op mijn vriend. Ik had weer eens een mental breakdown (huilen, dramatisch doen, ik zag het allemaal weer eens niet zitten – zucht…) en toen zei hij het volgende: “Lynn, ga gewoon weer op dansles. Je staat hier iedere avond aan de kast je barre oefeningen te doen. Je danst ieder vrij moment in de woonkamer. Je raakt geëmotioneerd bij iedere dans die je op TV ziet. Gá gewoon weer dansen. Het is je passie, je liefde, je alles… Je roept altijd dat je álles in dans kwijt kan. Ik vraag je niet om het weer te doen. Ik WIL dat je het doet.”

Ik was over de zeik. Hallo zeg! Jarenlang danste ik op best wel heel hoog niveau (zo’n 20 uur per week), ik wilde uitvoerend danseres worden, ik was goed maar net-niet-goed-genoeg en ik stopte abrupt met dans op mijn 20e. Want; “ik werd het toch nooit”. De afgelopen jaren wilde ik best wel dansen maar er gebeurde heel erg veel in een paar jaar tijd en het was nooit het moment. “Je wéét waar ik vandaan kom,” zei ik met overslaande stem tegen mijn vriend, “Je wéét hoe groot die stap voor mij is om dat weer te gaan doen. Ik ben oud (33), ik ga mezelf voor paal zetten, ik onthoud die choreo’s nooit meer en dadelijk val ik flauw in de les. Stel je voor dat er een emotionele choreografie komt over de dood. Dan stort ik in. IK GA NIET OP DANSLES!” Daarna beende ik de woonkamer uit, smeet dramatisch met deuren (de eerste keer was niet hard genoeg dus ik heb hem nog een 2e keer dicht gesmeten) en ging mokkend op bed Grey’s Anatomy kijken.

Ik was boos. En om eerlijk te zijn niet op mijn vriend. Maar vooral op mezelf.
Want ik heb de afgelopen jaren allemaal excuses verzonnen om niet op dansles te gaan:

Ik was blut.
Toen werd ik anderhalf jaar lang mantelzorger voor mijn ouders.
Mijn ouders stierven binnen een jaar na elkaar.
Ik werd zelf chronisch ziek.
Ik raakte half/half in een depressie door dat alles.
Legitieme redenen om sommige zaken even uit te stellen. Maar hallo, het is dans. Dans is mijn leven, mijn liefde, mijn passie, mijn uitlaatklep. Het is wie ik bén. Ik kan duizenden excuses vinden om het niét te doen. Maar als ik weer écht mezelf wil kunnen zijn, moet ik misschien terugkeren naar mijn basis. En die basis, dat is dans.

We zijn nog geen 24 uur verder en ik heb me ingeschreven voor een proefles moderne dans.

Okay.

Nu kan ik dus niet meer terug.

Nou ja, het kán wel. Maar ik heb het vanochtend al in mijn Instagram Stories lopen verkondigen en ik kreeg daar zoveel te gekke, emotionele, inspirerende en openhartige reacties op, dat nu weer aftaaien echt heel zwak zou zijn.

Maar ja, jarenlang had ik heel veel excuses. Ze waren legitiem, begrijp me niet verkeerd, maar het was ook wel fijn om ze te hebben. Want tsja, opnieuw starten met dansles is echt doodeng. Toen ik vanochtend in mijn IG Stories mijn verhaal deelde had ik al zweethandjes. Die zweethandjes zijn niet over gegaan terwijl ik nog anderhalve week heb voordat ik die eerste les weer ga volgen.

Ik heb mijn dansoutfit al klaargelegd (terwijl ik weet dat ik hem last minute toch weer ga wijzigen).

Ik ben al aan het stretchen (want mijn uitdraai is echt bagger tegenwoordig).

In mijn hoofd heb ik alweer duizend redenen om het toch niet te doen (“Ik kan dadelijk gewoon niet op komen dagen en zeggen dat mijn band lek was”).

Maar ik ga het doen. Voor mezelf. En ik ga dat met je delen op de meest openhartige wijze en ik zal mezelf niet gaan sparen. Ik ga je vertellen over de pijntjes (ik weet wat me te wachten staat), de teleurstellingen (want dat been leg ik echt niet meer in mijn nek), het plezier (om eindelijk weer te dansen met anderen), de angst (mijn lichaam is mijn grootste vijand geworden door mijn ziekte) en de twijfel (want wat nou als iedereen me gaat uitlachen). Ik probeer altijd in al onze communicatie je één ding mee te geven; “je bent perfect zoals je bent”. En dat ga ik nu probeer ook tegen mezelf te zeggen. Yes girl, I got this!

xx Lynn

Reacties
Net zoals zoveel meisjes heb ik op de basisschool aan klassiek ballet gedaan. Rond mijn twaalfde stopte de lerares en stopte ik ook.
Verschillende andere sporten gedaan, maar stiekem vond ik dansen altijd leuk om te doen. Maar ja, "ik was er inmiddels te oud voor".

Tot augustus 2017. Paar maanden daarvoor was ik thuis komen te zitten met een burn-out. Hoe vaak heb ik mij niet afgevraagd in die periode "maar wat wil ik?" Op een avond kwam het dansen toch weer boven drijven. Mijn lijstje redenen om niet te gaan dansen, was er:
- Ik ben te oud (was inmiddels 38)
- Ik heb er totaal de bouw niet voor
- Mijn knie is versleten
- Mijn enkel is verrot
Maar er was ook het gevoel hoe lekker ik het altijd vond, stiekem nog wel eens wat barre oefeningen deed in huis. Tot mijn verbazing vond ik de mogelijkheid om klassiek balletlessen te gaan volgen voor volwassenen.

Nog meer twijfel!! De mogelijkheid was er, het voelde altijd zo fijn om te dansen, maar...........toch weer die redenen om het niet te doen. Totdat ik de belangrijkste reden realiseerde om het wel te doen.............het voelde altijd zo heerlijk!!! En het was juist die tijd dat ik erachter kwam hoe belangrijk het is om dingen te doen die goed voelen.

Dus ja, in september 2017 had ik mijn eerste balletles weer. Een heerlijk groep mensen, fantastische danslerares, nieuwe vriendschappen en elke week die kleine 1,5 uur dansen. Ja, ik moet mijn knie tapen, en draag wat stevigere schoenen dan de klassieke schoentjes ivm mijn enkel............maar het belangrijkste is dat ik geniet. Want het voelt zo goed!

Als het dansen goed voelt, doet de rest er niet meer toe. Zolang je maar geniet!!!
Miranda - 13 Feb 2019 - 08:08
Beste Lynn,
Een eerste dansles na jaren niet meer hebben gedanst is natuurlijk eng, maar zo als ik je blogg lees is dans jou grootste passie. Dus geef niet op , wandt jij bent dans! En dat je denkt dat iedereen je gaat uit lachen , dat is niet zo. Ik dans zelf al 8 jaar als all around danser en maak vaak mee dat er nieuwe mensen, die ooit hebben gedanst het weer opnieuw willen proberen. Dat vind ik super en moedig ik aan. Wandt die mensen ontdekken dat een leven zonder dans niet mogelijk is voor hen. Ja ze vinden het moeilijk in het begin ,maar je ziet dat ze er blij van worden om weer te dansen. Wandt dansen is hen op het lijf geschreven en dat kun je zien. Ik geloof dat dat ook bij jou zo is . Niet dansen is geen opsie. Geloof in je zelf , zo als ik geloof dat jij dit kan. Jij bent geboren om te dansen. JIJ KIEST NIET VOOR DANS , DANCE HEEFT JOU UIT GEKOZEN. En dat is wie je bent .
Van All around danser Marleen (26 jaar)
Marleen - 12 Feb 2019 - 23:53
Laat een reactie achter
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »